گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

سعدی شیرازی

بخش ۶ - حکایت

حکایت کنند از بزرگان دینحقیقت شناسان عین الیقین

جویای تبریزی

شمارهٔ ۲۵۲

سرتاسر آفاق به فرمان خط اوستدور فلک از حلقه بگوشان خط اوست

جویای تبریزی

شمارهٔ ۲۵۳

دور از تو هر لبی که می ناب خورده استلب نیست لختی از دل خوناب خورده است

جویای تبریزی

شمارهٔ ۲۵۴

دل به غیر از باده زار و ناتوان افتاده استچاره کارش همین آتش به جان افتاده است

جویای تبریزی

شمارهٔ ۲۵۵

چشمت که ز خون ما شرابی استدایم پی خان و مان خرابی است

جویای تبریزی

شمارهٔ ۲۵۶

همین نه لاله به داغ تو ای سمنبر سوختبه باغ غنچه گل چون فتیله عنبر سوخت

جویای تبریزی

شمارهٔ ۲۵۷

همین نه لعل ترا معجز دم عیساستز رویت آینه را جلوه ید بیضاست

جویای تبریزی

شمارهٔ ۲۵۸

در تماشای رخت تاب و توان از ما نیستدر ره شوق به جان تو که جان از نیست

جویای تبریزی

شمارهٔ ۲۵۹

هر غنچه به گلشن دل مأیوس بهار استهر برگ که بینی کف افسوس بهار است

جویای تبریزی

شمارهٔ ۲۶۰

باز در جیب و کنارم همه خون ریخته استاشک دل را مگر از دیده برون ریخته است

جویای تبریزی

شمارهٔ ۲۶۱

تا تو رفتی صحن گلشن کشت آفت دیده استنکهت گل در هوا ابری زهم پاشیده است

سعدی شیرازی

بخش ۱ - سر‌آغاز

شنیدم که در وقت نزع روانبه هرمز چنین گفت نوشیروان

جویای تبریزی

شمارهٔ ۲۶۲

کوکب به فلک زآتش پنهان که جسته استاین مشت شرر از دل سوزان که جسته است

جویای تبریزی

شمارهٔ ۲۶۳

چسبیده به هم گرچه لب از شهد نکاتتدل خون شده بی گفت و شنود از حرکاتت

جویای تبریزی

شمارهٔ ۲۶۴

چه دور گر به زبان تو دل موافق نیستکه صبح نیز در این روزگار صادق نیست

جویای تبریزی

شمارهٔ ۲۶۵

سوختن شمع شبستان زمن آموخته استگل ز رخسار تو افروختن آموخته است

جویای تبریزی

شمارهٔ ۲۶۶

به چشم اهل دل آن اشک اعتبار نداشتکه لخت لخت جگر را به روی کار نداشت

جویای تبریزی

شمارهٔ ۲۶۷

زان لب که نوشداروی جانهای خسته استیک بوسه مومیایی این دلشکسته است

جویای تبریزی

شمارهٔ ۲۶۸

اشک حسرت روشنی افزای چشم تر بس استآبداری شمع خلوتخانه گوهر بس است

جویای تبریزی

شمارهٔ ۲۶۹

از روی نو خط تو دل زار من شکفتچون نشکفد که سبزه دمید و چمن شکفت

جویای تبریزی

شمارهٔ ۲۷۰

تنها نه قلب دل نگه او شکسته استبازار خوش نگاهی آهو شکسته است

جویای تبریزی

شمارهٔ ۲۷۱

پیوسته ذوق باده چو خون در دل من استگویی ز صاف و درد می آب و گل من است

سعدی شیرازی

بخش ۲ - حکایت در تدبیر و تأخیر در سیاست

ز دریای عمان برآمد کسیسفر کرده هامون و دریا بسی

جویای تبریزی

شمارهٔ ۲۷۲

درویشیم به حشمت دارا برابر استفقرم به پادشاهی دنیا برابر ا ست