گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

جامی

تیر تو افتاد دور جان من افگار کرد

شمارهٔ ۲۸۷

بر هدف آمد ولی بر دل من کار کرد

جامی

مطرب آهنگ ترنم های شوق انگیز کرد

شمارهٔ ۲۸۸

وز دم نی آتش صاحبدلان را تیز کرد

جامی

آن سرو دی به قصد سلامم قیام کرد

شمارهٔ ۲۸۹

شرط وفا و رسم تفقد تمام کرد

جامی

وه که آن ترک پری پیکر مرا دیوانه کرد

شمارهٔ ۲۹۰

آشنا ناگشته از عقل و خرد بیگانه کرد

جامی

دلم میل یکی سرو سهی کرد

شمارهٔ ۲۹۱

که در وصفش عبارت کوتهی کرد

جامی

شبی به سوی تو از دیده پای خواهم کرد

شمارهٔ ۲۹۲

بر آستان تو دزدیده جای خواهم کرد

جامی

پیش تو جا نمی توانم کرد

شمارهٔ ۲۹۳

وز تو خو وا نمی توانم کرد

جامی

پیش ازان روز که این طاق مقرنس کردند

شمارهٔ ۲۹۴

قبله ام زان خم ابروی مقوس کردند

جامی

بگذشت یار و سوی اسیران نظر نکرد

شمارهٔ ۲۹۵

کردیم ناله در دل سختش اثر نکرد

جامی

وه که آن سلطان به مظلومان نگاهی هم نکرد

شمارهٔ ۲۹۶

وز تکبر گوش سوی دادخواهی هم نکرد

جامی

چو ترک سرکش من پای در رکاب کند

شمارهٔ ۲۹۷

کرشمه بر مه و جولان بر آفتاب کند

جامی

هر شبی آهم حریم سدره را روشن کند

شمارهٔ ۲۹۸

شاخ طوبی را درخت وادی ایمن کند

جامی

فرخنده عیدی کان جوان از پشت زین جولان کند

شمارهٔ ۲۹۹

از غمزه ها خنجر زنان عشاق را قربان کند

جامی

تا کی آن شوخ مرا بیند و نادیده کند

شمارهٔ ۳۰۰

بشنود ناله زار من و نشنیده کند

جامی

بی تو عاشق چو نظر در قدح لاله کند

شمارهٔ ۳۰۱

زآب چشم و دم سردش قدح ژاله کند

جامی

فردا که دوست کشته خود را ندا کند

شمارهٔ ۳۰۲

خیزد ز خاک و بار دگر جان فدا کند

جامی

حادی که بهر ناقه سلمی حدا کند

شمارهٔ ۳۰۳

باید ز شرح فاقه ما ابتدا کند

جامی

جان از آن لب ها حکایت می کند

شمارهٔ ۳۰۴

طوطی از شکر روایت می کند

جامی

آن مه به جانب سفر آهنگ می کند

شمارهٔ ۳۰۵

صحرا و شهر بر دل ما تنگ می کند

جامی

دل به چنگ غمت آهنگ سرودی نکند

شمارهٔ ۳۰۶

که روان بر رخم از هر مژده رودی نکند

جامی

لعل لبت به لطف حکایت نمی کند

شمارهٔ ۳۰۷

چشم خوشت نظر به عنایت نمی کند

جامی

پاکبازان همه نظاره آن روی کنند

شمارهٔ ۳۰۸

راستان میل به آن قامت دلجوی کنند

جامی

خاک کویش را پس از کشتن به خونم گل کنید

شمارهٔ ۳۰۹

خانه ای سازید و جانم را در او منزل کنید

جامی

شبم در ماتم هجران دو ابرو در خیال آمد

شمارهٔ ۳۱۰

به سینه هر کجا ناخن زدم شکل هلال آمد