گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

جامی

لله الحمد که آن مه ز سفر باز آمد

شمارهٔ ۳۱۱

نورم از آمدن او به بصر باز آمد

جامی

رخ خود به خون نگارم که نگار من نیامد

شمارهٔ ۳۱۲

غم او چو کشت زارم به مزار من نیامد

جامی

یارب چه شد امروز که آن ماه نیامد

شمارهٔ ۳۱۳

جان رفت ز تن وان بت دلخواه نیامد

جامی

چو در شبگون لباس آن مه به گشت شب برون آید

شمارهٔ ۳۱۴

دلم زان شکل عیارانه در قید جنون آید

جامی

مرا بر هر زمین از دیده اشک لاله گون آید

شمارهٔ ۳۱۵

دمد آنجا گل حسرت وز آن گل بوی خون آید

جامی

از بس که چشم دارم کان مه ز در درآید

شمارهٔ ۳۱۶

از جا جهم چو ناگه آواز در برآید

جامی

چو ترکش بسته از راه آن سوار نازنین آید

شمارهٔ ۳۱۷

مرا تیر بلا بر سینه اندوهگین آید

جامی

گر از پیراهنت بویی به طرف گلستان آید

شمارهٔ ۳۱۸

زند گل جامه بر خود چاک و بلبل در فغان آید

جامی

هر آه جگرسوز که از سینه برآید

شمارهٔ ۳۱۹

دودی ست کزو بوی کباب جگر آید

جامی

ز خاکم چو خونین گیایی برآید

شمارهٔ ۳۲۰

ز هر شاخ برگ وفایی برآید

جامی

چو محمل بسته بر عزم سفر جانان برون آید

شمارهٔ ۳۲۱

به همراهی او صد کاروان جان برون آید

جامی

به چنگ غم دلم از ناله تنگ می آید

شمارهٔ ۳۲۲

که تار زلف تو دیرم به چنگ می آید

جامی

به سینه گر نه غمت دمبدم فرود آید

شمارهٔ ۳۲۳

دلم به غمکده سینه کم فرود آید

جامی

چه شد یارب که آن سرو خرامان دیر می آید

شمارهٔ ۳۲۴

سوار چابک من سوی میدان دیر می آید

جامی

در آن کو می روم هر لحظه باشد یار پیش آید

شمارهٔ ۳۲۵

زهی دولت ز هر صد بار اگر یک بار پیش آید

جامی

دی دولتم مساعد و اقبال بنده بود

شمارهٔ ۳۲۶

کان آفتاب سایه به حالم فکنده بود

جامی

دی که بود آن کافر سرکش که ترکش بسته بود

شمارهٔ ۳۲۷

تیر مژگان در کمان ابروان پیوسته بود

جامی

دوش چشم من به خواب و بخت من بیدار بود

شمارهٔ ۳۲۸

شب همه شب مونس جانم خیال یار بود

جامی

تا کی از هجر تو با غم همنشین خواهیم بود

شمارهٔ ۳۲۹

با سرشک گرم و آه آتشین خواهیم بود

جامی

گر نماند آن غنچه لب با من چنان خندان که بود

شمارهٔ ۳۳۰

شد مرا از شوق لعلش گریه صد چندان که بود

جامی

دوش در بزم گدا شاه فرو آمده بود

شمارهٔ ۳۳۱

نور نازل شده و ماه فرو آمده بود

جامی

دی چو دید آن مه مرا از راه گردیدن چه بود

شمارهٔ ۳۳۲

وان روان بگذشتن آنگه باز پس دیدن چه بود

جامی

رفتم به باغ و سرو خرامان من نبود

شمارهٔ ۳۳۳

وان نوشکفته غنچه خندان من نبود

جامی

هرشب از زلف تو حال من پریشان تر بود

شمارهٔ ۳۳۴

هردم از لعل تو چشمم گوهرافشان تر بود