گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

جویای تبریزی

شمارهٔ ۳۱۷

تا کمان ابروش از چرب نرمی دلکش استدر صف مژگان نگاهش تیر روی ترکش است

جویای تبریزی

شمارهٔ ۳۱۸

در مشربی که مسلک و منزل برابر استموج عنان گسسته به ساحل برابر است

جویای تبریزی

شمارهٔ ۳۱۹

آسوده دلی که بی قرار استآن دیده خنک که شعله بار است

جویای تبریزی

شمارهٔ ۳۲۰

نیست چشم همتم برابر نیسان چون صدفدانه ام همچون زمرد سبز از آب خود است

جویای تبریزی

شمارهٔ ۳۲۱

تا کام خواهش از می بی غش گرفته استبرگ گلی است لعل تو کآتش گرفته است

سعدی شیرازی

بخش ۷ - هم در این معنی

خبر یافت گردن کشی در عراقکه می گفت مسکینی از زیر طاق

جویای تبریزی

شمارهٔ ۳۲۲

نخل را باد خزان تنها نه عریان کرد و رفتبرگ عیشش عندلیبان را پریشان کرد و رفت

جویای تبریزی

شمارهٔ ۳۲۳

آشوب جهان فتنه ایام همین استشوخی که زدل می برد آرام همین است

جویای تبریزی

شمارهٔ ۳۲۴

تویی که موج می ناب ارغوان لب تستخمیرمایه صبح بهار غبغب تست

جویای تبریزی

شمارهٔ ۳۲۵

شاهد اقبال در آغوش رندان خفته استدولت بیدار زیرپای مستان خفته است

جویای تبریزی

شمارهٔ ۳۲۶

بی لب لعلش کباب در نمک خوابیده استغنچه در آغوش شبنم گرببستان خفته است

جویای تبریزی

شمارهٔ ۳۲۷

تب و تاب جگر از شعله رخساره اوستلخت دل بر سر مژگان گل نظاره اوست

جویای تبریزی

شمارهٔ ۳۲۸

چو با تو کار دل ای ماهپاره افتاده استزچشم اشک بعینه ستاره افتاده است

جویای تبریزی

شمارهٔ ۳۲۹

حسن رخسار تو موقوف شراب ناب نیستتیغ های موج را هیچ احتیاج آب نیست

جویای تبریزی

شمارهٔ ۳۳۰

برخاک آنچه از مژه ما چکیده استصد آنقدر به دامن دل واچکیده است

جویای تبریزی

شمارهٔ ۳۳۱

از لقای مه تسلی دیده مهجور نیستالفتی این زخم را با مرهم کافور نیست

سعدی شیرازی

بخش ۸ - حکایت در معنی شفقت

یکی از بزرگان اهل تمیزحکایت کند ز ابن عبدالعزیز

جویای تبریزی

شمارهٔ ۳۳۲

زاهد از دنیا پی تحصیل سیم و زر گذشترشته شد گردآور گوهر چو از گوهر گذشت

جویای تبریزی

شمارهٔ ۳۳۳

خلوت تن از فروغ جوهر جان روشن استآری این مهمانسرا از فیض مهمان روشن است

جویای تبریزی

شمارهٔ ۳۳۴

لعل میگون تو تا غارتگر هوش من استچشم مخمور بتان خواب فراموش من است

جویای تبریزی

شمارهٔ ۳۳۵

بیخود صهبای حیرت باش می نوشی بس استیک نگاه آیینه را سامان بیهوشی بس است

جویای تبریزی

شمارهٔ ۳۳۶

از موج چین جبین هر آن کس که ساده استدایم در بهشت به رویش گشاده است

جویای تبریزی

شمارهٔ ۳۳۷

ناخنی گر می زند بر دل نوای سازهاستگر بود حسنی نهان در پرده آوازهاست

جویای تبریزی

شمارهٔ ۳۳۸

کم گرفتن عشق را بسیار کافر نعمتی استشکوه از جورش مکن زنهار کافر نعمتی است