گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

جامی

شمارهٔ ۳۰

تا چند کنی بحث قدیم و محدثتا چند دهی شرح معاد و مبعث

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۷۳ - مژده بردن خرگوش سوی نخچیران کی شیر در چاه فتاد

چونک خرگوش از رهایی شاد گشتسوی نخچیران دوان شد تا به دشت

جامی

شمارهٔ ۳۱

ای با رخت انوار مه و خور همه هیچبا لعل تو سلسبیل و کوثر همه هیچ

جامی

شمارهٔ ۳۲

در رنج خمار بودن ای یار ملیحجهل است به حکم عقل والجهل قبیح

جامی

شمارهٔ ۳۳

تا کی ز رخت پرده گشایم گستاخوز لعل لبت بوسه ربایم گستاخ

جامی

شمارهٔ ۳۴

المنة لله که نه شیخم نه مریدنی طالب علم و نه مدرس نه معید

جامی

شمارهٔ ۳۵

آن شاهد غیبی ز نهانخانه بودزد جلوه کنان خیمه به صحرای نمود

جامی

شمارهٔ ۳۶

هر صورت دلکش که تو را روی نمودخواهد فلکش زود ز چشم تو ربود

جامی

شمارهٔ ۳۷

زان جنبش و کوشش که دل خسته نمودچون در ره جست و جوی کاری نگشود

جامی

شمارهٔ ۳۸

بر روی زمین به تازگی سبزه دمیدبر صفحه خاک شد خط سبز پدید

جامی

شمارهٔ ۳۹

بر گوشه چشم تو که چشمش مرساددانی ز چه خاست آن کبودی که فتاد

جامی

شمارهٔ ۴۰

یارب برهانیم ز حرمان چه شودراهی دهیم به کوی عرفان چه شود

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۷۴ - جمع شدن نخچیران گرد خرگوش و ثنا گفتن او را

جمع گشتند آن زمان جمله وحوششاد و خندان از طرب در ذوق و جوش

جامی

شمارهٔ ۴۱

حق فاعل و هر چه جز حق آلات بودتأثیر ز آلت از محالات بود

جامی

شمارهٔ ۴۲

نی غنچه باغ من طراوت گیردنی شربت عیش من حلاوت گیرد

جامی

شمارهٔ ۴۳

با طبل اجل کوس نمی دارد سودصیت کی و کاووس نمی دارد سود

جامی

شمارهٔ ۴۴

عاشق چو شوی تیغ به سر باید خوردزهری که رسد همچو شکر باید خورد

جامی

شمارهٔ ۴۵

دلخسته و سینه چاک می باید شدوز هستی خویش پاک می باید شد

جامی

شمارهٔ ۴۶

دل تا در دلبر به تظلم شده بادتن بر درش از در ترحم شده باد

جامی

شمارهٔ ۴۷

ای روی تو گل دهان و لب نقل و نبیذعیش همه از لذت وصل تو لذیذ

جامی

شمارهٔ ۴۸

ای چشم من از نور رخت چشمه نورسر من از اسرار غمت جای سرور

جامی

شمارهٔ ۴۹

دور از رخت ای سنگدل سیمینبرلم یبق من الوجود عین و اثر

جامی

شمارهٔ ۵۰

چشم تو که ریخت خون صد خسته جگردر ماتمشان کبود پوشید مگر

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۷۵ - پند دادن خرگوش نخچیران را کی بدین شاد مشوید

هین به ملک نوبتی شادی مکنای تو بسته نوبت آزادی مکن