گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

جامی

شمارهٔ ۱۱۷

ماییم به غمناکی خود شاد شدهبل از غم و شادی همه آزاد شده

جامی

شمارهٔ ۱۱۸

دور از رخ تو منم ز جان بگذشتهصد نامه غم ز خون دل بنوشته

جامی

شمارهٔ ۱۱۹

هستی همه ذلت و هوان است و ضعهزین مرحله هر که رفت الله معه

جامی

شمارهٔ ۱۲۰

یا رب سوی مقصدم ره سیر بدهمقصود دلم ز کعبه و دیر بده

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۸۲ - سؤال کردن رسول روم از عمر رضی‌الله عنه از سبب ابتلای ارواح با این آب و گل جسم

گفت یا عمر چه حکمت بود و سرحبس آن صافی درین جای کدر

جامی

شمارهٔ ۱۲۱

بود آینه وجود عالم مثلاوان آینه را وجود ما و تو جلا

جامی

شمارهٔ ۱۲۲

ای آنکه به بر و بحر بشتافته ایور کوه رسیده پیش بشکافته ای

جامی

شمارهٔ ۱۲۳

ای دل تا کی فضولی و بوالعجبیاز من چه نشان عافیت می طلبی

جامی

شمارهٔ ۱۲۴

گر خاک سر کوی مذلت باشیرسوا شده شهر و محلت باشی

جامی

شمارهٔ ۱۲۵

از پنجه پنج و ششدر شش بدرآیوز کشمکش سپهر سرکش بدرآی

جامی

شمارهٔ ۱۲۶

از لطف قد و صباحت خد چه کنیوز سلسله زلف مجعد چه کنی

جامی

شمارهٔ ۱۲۷

ای از تو به باغ هر گلی را رنگیهر مرغی را ز شوق تو آهنگی

جامی

شمارهٔ ۱۲۸

رفتی که دلم ز بار غم رنجه کنیتا خاطرم از بار ستم رنجه کنی

جامی

شمارهٔ ۱۲۹

نی ترک وجود غم فزاینده کنینی آرزوی حیات پاینده کنی

جامی

شمارهٔ ۱۳۰

ای کرده نهان ز سایلت خوان عطادریوزه احسان و تمنای عطا

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۸۳ - در معنی آنک من اراد ان یجلس مع الله فلیجلس مع اهل التصوف

آن رسول از خود بشد زین یک دو جامنی رسالت یاد ماندش نی پیام

جامی

شمارهٔ ۱۳۱

در دعوی لاف معنی از من بگریختخوش آنکه ز مدعی رهزن بگریخت

جامی

شمارهٔ ۱۳۲

شد فصل بهار و گشتم از غصه هلاکدارم جگری کباب و چشمی نمناک

جامی

شمارهٔ ۱۳۳

حیران شده ام که میل جان با تن چیستواندر گل تیره این دل روشن چیست

جامی

شمارهٔ ۱۳۴

عالم همه با حوادث آفات استمنفی ست که وهم می کند اثبات است

جامی

شمارهٔ ۱۳۵

دانی چه کسم ز ناکسان ناکس تروز جمله خسیسان به خسیسی خس تر

جامی

شمارهٔ ۱۳۶

بحری ست کف جود شه کوه وقارهرگز نفتد به غیر گوهر به کنار

جامی

شمارهٔ ۱۳۷

شه چون مه چارده شب آمد ز سفربر فتح هری یافت دم صبح ظفر

جامی

شمارهٔ ۱۳۸

هر چند که در دل غم هجران افکندجان پرتو حسن به جانب آن افکند