گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

جامی

شمارهٔ ۸۶

ای که سلطان خیالت کرده در جان منزل استمنزلت را منزلت بالاتر از آب و گل است

جامی

شمارهٔ ۸۷

زآهم آتش به خانه افتاده ستوز دل این یک زبانه افتاده ست

جامی

شمارهٔ ۸۸

تو را ز دوست بگویم حکایت بی پوستهمه ازوست و گر نیک بنگری همه اوست

جامی

شمارهٔ ۸۹

زهی به نسخ گل آورده خط بناگوشتدمیده سبزه تر گرد چشمه نوشت

جامی

شمارهٔ ۹۰

مقام عارف عالی مقام بی وطنیستطراز کسوت فقر و فنا وبرهنه تنیست

جامی

شمارهٔ ۹۱

بستان ز شکوفه پر از انوار تجلی ستبشکفته گل از شاخ شجر آتش موسی ست

جامی

شمارهٔ ۹۲

تا از گل تو سبزه برون آمدن گرفتحسن تو ز انچه بود فزون آمدن گرفت

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۹۶ - تفسیر ما شاء الله کان

این همه گفتیم لیک اندر بسیچبی عنایات خدا هیچیم هیچ

جامی

شمارهٔ ۹۳

پا نه به طرف باغ که گل زیر دست توستبالا نما که سرو سرافراز پست توست

جامی

شمارهٔ ۹۴

جانم ز غمت به لب رسیده ستروزم ز خطت به شب رسیده ست

جامی

شمارهٔ ۹۵

زمی تلخ سبویی که به دست آمده استجان شیرین من باده پرست آمده است

جامی

شمارهٔ ۹۶

چندم از خویش جدا خواهی داشتبرمن این داغ روا خواهی داشت

جامی

شمارهٔ ۹۷

به بزم زنده دلان ذکر دی و فردا نیستصفای وقت جز از باده مصفا نیست

جامی

شمارهٔ ۹۸

در دلم زآتش تو داغ بس استخانه تنگ است یک چراغ بس است

جامی

شمارهٔ ۹۹

نه دل بی تو ز جانی دور مانده ستکه از جان جهانی دور مانده ست

جامی

شمارهٔ ۱۰۰

نکرد لطف تو کاری و وقت کار گذشتنشد وصال تو روزی و روزگار گذشت

جامی

شمارهٔ ۱۰۱

یار بر دیده راه کرد و گذشتدیده را جلوه گاه کرد و گذشت

جامی

شمارهٔ ۱۰۲

آنچه در چشمم ز یار و طلعت زیبای اوستجای آن دارد اگر جان و دلم شیدای اوست

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۹۷ - داستان پیر چنگی کی در عهد عمر رضی الله عنه از بهر خدا روز بی‌نوایی چنگ زد میان گورستان

آن شنیدستی که در عهد عمربود چنگی مطربی با کر و فر

جامی

شمارهٔ ۱۰۳

با داغ تو چو لاله دلم خویش برآمده ستداغ توام ز باغ کسان خوشتر آمده ست

جامی

شمارهٔ ۱۰۴

به خدا غیر خدا در دو جهان چیزی نیستبی نشان است همه نام و نشان چیزی نیست

جامی

شمارهٔ ۱۰۵

یار اگر شبرو و عیار بود باکی نیستشوخ و بیباک و دل آزار بود باکی نیست

جامی

شمارهٔ ۱۰۶

چون کمر بسته مه من به سفر بیرون رفتصد دل آویخته از طرف کمر بیرون رفت

جامی

شمارهٔ ۱۰۷

آن ترکمان پسر که دل ما نشان اوستزابرو و غمزه تیر بلا بر کمان اوست