گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

جامی

شمارهٔ ۱۰۸

مردم چشمم ز تو خالی بس استمونس جان از تو خیالی بس است

جامی

شمارهٔ ۱۰۹

ای سنبل مشکین زده سر از گل رویتندهم به همه ساده رخان یک سر مویت

جامی

شمارهٔ ۱۱۰

نه چنان گرفت خانه به دل من آرزویتکه دگر به خانه رفتن کنم آرزو ز کویت

جامی

شمارهٔ ۱۱۱

سبزه نو که ز گلزار رخت سر زده استرقم نسخ گل از غالیه تر زده است

جامی

شمارهٔ ۱۱۲

چون تو ماهی در همه آفاق نیستبی تو بودن طاقت عشاق نیست

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۹۸ - در بیان این حدیث کی ان لربکم فی ایام دهرکم نفحات الا فتعر ضوا لها

گفت پیغامبر که نفحتهای حقاندرین ایام می آرد سبق

جامی

شمارهٔ ۱۱۳

هیچ کس نیست که حیران شده روی تو نیستروی در سجده محراب دو ابروی تو نیست

جامی

شمارهٔ ۱۱۴

بلبل چو مطربان به غزلخوانی آمده ستبر وی شکوفه در درم افشانی آمده ست

جامی

شمارهٔ ۱۱۵

رنگ رخت ز تاب تب ای سیمبر شکسترنگ شکسته ات دل اهل نظر شکست

جامی

شمارهٔ ۱۱۶

سرو گل اندام من طرف کله برشکستکاکل او بر سمن غالیه تر شکست

جامی

شمارهٔ ۱۱۷

وقت گل شد بزم عشرت بر لب جو خوشتر استجام عیش از دست گلرویان گلبو خوشتر است

جامی

شمارهٔ ۱۱۸

دودم از سینه که گرد آمده بالای سر استقدسیان را شده از ناوک آهم سپر است

جامی

شمارهٔ ۱۱۹

به باغم بی رخت تسکین محال استتماشای گل و نسرین محال است

جامی

شمارهٔ ۱۲۰

یا از زبان دوست شنو داستان دوستیا از زبان آن که شنید از زبان دوست

جامی

شمارهٔ ۱۲۱

شنیده ام که به گل بلبل سحرخوان گفتکه شکر نعمت صبح وصال نتوان گفت

جامی

شمارهٔ ۱۲۲

ساقیا می ده که صحرا سبز و بستان خرم استتوبه ای کامروز نشکسته ست در عالم کم است

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۹۹ - قصهٔ سوال کردن عایشه رضی الله عنها از مصطفی صلی‌الله علیه و سلم کی امروز باران بارید چون تو سوی گورستان رفتی جامه‌های تو چون تر نیست

مصطفی روزی به گورستان برفتبا جنازه مردی از یاران برفت

جامی

شمارهٔ ۱۲۳

برفت یار و مرا در فراق خویش گذاشتدرون فگار و جگرچاک و سینه ریش گذاشت

جامی

شمارهٔ ۱۲۴

ترک شیرین شمایلی که مراستکی توانم بدین دلی که مراست

جامی

شمارهٔ ۱۲۵

هنوز یک گل تو از هزار نشکفته ستبه باغ عشق چو بلبل هزارت آشفته ست

جامی

شمارهٔ ۱۲۶

به عشق آن پیر عالمگیر گشته ستکه در عشق جوانان پیر گشته ست

جامی

شمارهٔ ۱۲۷

چیست آن زلف سیه پیش رخت کافروخته ستشهپر جبریل کز برق تجلی سوخته ست

جامی

شمارهٔ ۱۲۸

جلوه حسن تو کجاست که نیستجذبه عشق تو که راست که نیست

جامی

شمارهٔ ۱۲۹

دلنواز ز من خسته جگر بازمایستدیده روشنی از اهل نظر بازمایست