گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

جامی

شمارهٔ ۱۵۲

چه لطف بود که شیرین شمایل من کردکه شب نزول کرامت به منزل من کرد

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۱۰۲ - پرسیدن صدیقه رضی‌الله عنها از مصطفی صلی‌الله علیه و سلم کی سر باران امروزینه چه بود

گفت صدیقه که ای زبده وجودحکمت باران امروزین چه بود

جامی

شمارهٔ ۱۵۳

حسن تو راه امید و بیم زدنبوت شاهی به هفت اقلیم زد

جامی

شمارهٔ ۱۵۴

به طرف باغ عجب دلکش است سایه بیدکه لمعه لمعه درخشد ازان میان خورشید

جامی

شمارهٔ ۱۵۵

کجا شد آنکه شب آن مه به خانه من بودنهاده گوش رضا بر فسانه من بود

جامی

شمارهٔ ۱۵۶

ساقی بیار می که گل از غنچه رو نمودچون بگذرد بهار و پشیمان شوی چه سود

جامی

شمارهٔ ۱۵۷

ترانه های تحیت سرودهای درودنثار مجلس سلطان عاقبت محمود

جامی

شمارهٔ ۱۵۸

هر که از میکده عشق تو بویی شنودتا زید مست زید چون برود مست رود

جامی

شمارهٔ ۱۵۹

خوش آن مقام که در وی دلی فرود آیدز حسن منظر آن دیده ای بیاساید

جامی

شمارهٔ ۱۶۰

پرتو روی تو بر باده گلفام افتادباده شد آتش ازان پرتو و در جام افتاد

جامی

شمارهٔ ۱۶۱

چه سود آن تیشه کش بر سنگ دست کوهکن می زدچو بی لعل لب شیرین به پای خویشتن می زد

جامی

شمارهٔ ۱۶۲

ز شوقت زنم دم زبانم بسوزدصبوری کنم پیشه جانم بسوزد

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۱۰۳ - بقیهٔ قصهٔ پیر چنگی و بیان مخلص آن

مطربی کز وی جهان شد پر طربرسته ز آوازش خیالات عجب

جامی

شمارهٔ ۱۶۳

صبا چو حلقه آن زلف تابدار گشادگره ز رشته جانهای بی قرار گشاد

جامی

شمارهٔ ۱۶۴

یار هر دم سر بازار دگر می طلبدچشمها چار خریدار دگر می طلبد

جامی

شمارهٔ ۱۶۵

به ناز می رود آن شوخ و باز می نگردنیازمندی اهل نیاز می نگرد

جامی

شمارهٔ ۱۶۶

کی بود کی که ز خوان تو صلایی برسدوز نوال تو نوایی به گدایی برسد

جامی

شمارهٔ ۱۶۷

هیچ شب تیر غمت بر دل شیدا نرسدکه فغانم به مه آهم به ثریا نرسد

جامی

شمارهٔ ۱۶۸

محتسب جمعیت رندان چو دید آشفته شدساقیا می ده که کار ما به قاضی گفته شد

جامی

شمارهٔ ۱۶۹

به توبه شیخ مهوس مرا موسوس شدچو دید ساغر لعلت حریف مجلس شد

جامی

شمارهٔ ۱۷۰

صوفی ز خانقه به خرابات می رودزآفتکده به مأمن آفات می رود

جامی

شمارهٔ ۱۷۱

با یار کوچ کرده ز دل ناله می رودقطره زنان سرشک ز دنباله می رود

جامی

شمارهٔ ۱۷۲

ز آفتاب به رشکم که زیر پای تو افتدز سایه نیز که چون زلف در قفای تو افتد

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۱۰۴ - در خواب گفتن هاتف مر عمر را رضی الله عنه کی چندین زر از بیت المال به آن مرد ده کی در گورستان خفته است

آن زمان حق بر عمر خوابی گماشتتا که خویش از خواب نتوانست داشت