گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

جامی

شمارهٔ ۲۱۷

وقت گل خوش آن که جا بر طرف گلشن می کنددیده را زآب روان و سبزه روشن می کند

جامی

شمارهٔ ۲۱۸

شهید داغ تو فردا ز گل چو لاله برآیدز شوق باده لعلت به کف پیاله برآید

جامی

شمارهٔ ۲۱۹

شب کجا رفتی که دور از روی تو خوابم نبردبس که کردم گریه حیرانم که چون آبم نبرد

جامی

شمارهٔ ۲۲۰

چه جور ماند که برما مه صیام نکردکدام عیش که بر عاشقان حرام نکرد

جامی

شمارهٔ ۲۲۱

ز داغ هجر تو سوزم ز گشت باغ چه سودز توست شب شده روزم ز گل چراغ چه سود

جامی

شمارهٔ ۲۲۲

گرچه اندازد به شاخ سدره امیدم کمنددست کوتاهم ز تار زلف آن سرو بلند

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۱۰۹ - تفسیر دعای آن دو فرشته کی هر روز بر سر هر بازاری منادی می‌کنند کی اللهم اعط کل منفق خلفا اللهم اعط کل ممسک تلفا و بیان کردن کی آن منفق مجاهد راه حقست نی مسرف راه هوا

گفت پیغامبر که دایم بهر پنددو فرشته خوش منادی می کنند

جامی

شمارهٔ ۲۲۳

گهی که بر سر زلفت شمال می گذردازو بپرس که بر ما چه حال می گذرد

جامی

شمارهٔ ۲۲۴

گرچه از دل دیده رخت خود به موج خون بردبا خیال طاق ابرویت به پل بیرون برد

جامی

شمارهٔ ۲۲۵

سرکویت ز شور بیخودان میخانه را ماندخروش بی قراران نعره مستانه را ماند

جامی

شمارهٔ ۲۲۶

ساقیا عهد گل از ابر بهاران تازه شدباغ و راغ از سبزه و سبزه ز باران تازه شد

جامی

شمارهٔ ۲۲۷

پریرخا چو خیالت فسونگری گیردازان فسون من دیوانه را پری گیرد

جامی

شمارهٔ ۲۲۸

اگر نه ساغر لعلت به کام خواهد شدز دیده خوردن خونم مدام خواهد شد

جامی

شمارهٔ ۲۲۹

صبا همدم بوی جانان رسیدبه دلخستگان از دمش جان رسید

جامی

شمارهٔ ۲۳۰

ز شوقت سوختم هرکس به کویت خانه ای سازدچه خوش باشد که از خاکستر من طرحش اندازد

جامی

شمارهٔ ۲۳۱

سوار من که غبار رهش به ماه رسیدنشسته گرد به رخ چاشتگه ز راه رسید

جامی

شمارهٔ ۲۳۲

زآتش تب مه رخسار تو در تاب مبادوز عرق لاله سیراب تو بی آب مباد

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۱۱۰ - قصهٔ خلیفه کی در کرم در زمان خود از حاتم طائی گذشته بود و نظیر خود نداشت

یک خلیفه بود در ایام پیشکرده حاتم را غلام جود خویش

جامی

شمارهٔ ۲۳۳

دلم بی جمال تو نوری نداردجدا از وصالت سروری ندارد

جامی

شمارهٔ ۲۳۴

کیم پیکان تو از دل برآیدمگر چون غنچه ام از گل برآید

جامی

شمارهٔ ۲۳۵

به من دارد دلت جنگی که داردبزن گو در بغل سنگی که دارد

جامی

شمارهٔ ۲۳۶

باز گل اسباب معشوقی به بستان ساز کردبلبل بیدل نوای عاشقی آغاز کرد

جامی

شمارهٔ ۲۳۷

آن ترک کج کله چو هوای شکار کرددر یک قبا هزار بلا را سوار کرد

جامی

شمارهٔ ۲۳۸

گر ز هجران چشم من زینگونه خون پالا شودجای آن دارد که گرد من ز خون دریا شود