گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

جامی

شمارهٔ ۴۷۹

ماییم و خاکساری و عجز وفتادگیدستی به سر ز دست دل از دست دادگی

جامی

شمارهٔ ۴۸۰

هیچ ازین مبتلا نمی پرسیچیست موجب چرا نمی پرسی

جامی

شمارهٔ ۴۸۱

سوی بیمار خود ای جان جهان دیر آییخواهی از غم بکشی زودش ازان دیر آیی

جامی

شمارهٔ ۴۸۲

مشک تر بر برگ گل سودی بلای جان شدیکار جان چون ساختی غارتگر ایمان شدی

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۱۳۵ - مثل عرب اذا زنیت فازن بالحرة و اذا سرقت فاسرق الدرة

فازن بالحرة پی این شد مثلفاسرق الدرة بدین شد منتقل

جامی

شمارهٔ ۴۸۳

چو گرد ماه خط مشکبو بگردانیدلی ز راه به هر تار مو بگردانی

جامی

شمارهٔ ۴۸۴

در کمندت به گرفتاری من نیست کسیبا سگانت به وفاداری من نیست کسی

جامی

شمارهٔ ۴۸۵

بپوش خط بناگوش نازنین کسیکه نیست ایمن ازین فتنه عقل و دین کسی

جامی

شمارهٔ ۴۸۶

بیمار تو شدم به عیادت نیامدیسوی مرید خود به ارادت نیامدی

جامی

شمارهٔ ۴۸۷

نه بشر خوانمت ای دوست نه حور و نه پریاین همه بر تو حجاب است تو چیز دگری

جامی

شمارهٔ ۴۸۸

ای ز غمهای تو با مردن برابر زندگیضربت تیغت پیاپی زندگی بر زندگی

جامی

شمارهٔ ۴۸۹

ای که به شیرین سخنی نرخ شکر می شکنیحبک اضنی بدنی شوقک افنی وسنی

جامی

شمارهٔ ۴۹۰

ای سپهر از هجر یارم سوختیزاریم دیدی و زارم سوختی

جامی

شمارهٔ ۴۹۱

دو ساعد تو که آیین هر دو هست یکیبه خون خسته دلان کرده اند دست یکی

جامی

شمارهٔ ۴۹۲

ای از دو جام لعلت ما را تمام نیمیعیش تمام ما را بس زان دو جام نیمی

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۱۳۶ - سپردن عرب هدیه را یعنی سبو را به غلامان خلیفه

آن سبوی آب را در پیش داشتتخم خدمت رادر آن حضرت بکاشت

جامی

شمارهٔ ۴۹۳

دی جعد عنبر افشان برماه بسته بودیخورشید چاشتگه را رونق شکسته بودی

جامی

شمارهٔ ۱

فی توحید الباری عز اسمهدرین صحیفه چو آغاز کردم املا را

جامی

شمارهٔ ۲

فی نعت النبی علیه الصلوة و السلامماییم که چون لاله صحرای مدینه

جامی

شمارهٔ ۳

منم چو گوی به میدان فسحت مه و سالبه صولجان قضا منقلب ز حال به حال

جامی

شمارهٔ ۴

فی العزلةمن کیم از دام حرص و آز رهیده

جامی

شمارهٔ ۵

مرا دل از همه عالم گرفته ستچه جای عالم از خود هم گرفته ست

جامی

شمارهٔ ۶

رخشنده جرم خور که بر این سبز طارم استقندیل گورخانه شاهان عالم است

جامی

شمارهٔ ۷

صبح ازل به خامه زرین آفتاببر لوح سیم چرخ نوشتند این خطاب