گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

جامی

شمارهٔ ۱۴۳

کی بود کی که شب محنت من روز شودصبح اقبال من آن روی دل افروز شود

جامی

شمارهٔ ۱۴۴

از تنت گر قبا گشاده شودگره از کار ما گشاده شود

جامی

شمارهٔ ۱۴۵

رخت که بر مه رخشان خطی ز نیل کشیدبه چشم روشن عاشق ز سرمه میل کشید

جامی

شمارهٔ ۱۴۶

مدت رفتن آن مه به سفر دیر کشیدمهلت قاصد و تأخیر خبر دیر کشید

جامی

شمارهٔ ۱۴۷

کس رخت را چو گل نظاره نکردکه گریبان چو غنچه پاره نکرد

جامی

شمارهٔ ۱۴۸

چون قدح کز شراب پر گرددچشمم از خون ناب پر گردد

جامی

شمارهٔ ۱۴۹

داغ هجرم لب خشک از مژه تر می سازدشربت مرگ من از خون جگر می سازد

جامی

شمارهٔ ۱۵۰

دلم از رشک صبا می لرزدکز وی آن زلف دو تا می لرزد

جامی

شمارهٔ ۱۵۱

رخ نمودی صفا همین باشدخط فزودی بلا همین باشد

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۱۶۲ - رجوع به حکایت زید

زید را اکنون نیابی کو گریختجست از صف نعال و نعل ریخت

جامی

شمارهٔ ۱۵۲

دل تو غیر جفا نپسنددباکس آیین وفا نپسندد

جامی

شمارهٔ ۱۵۳

مست چشمت شراب را چه کندبا لبت قند ناب را چه کند

جامی

شمارهٔ ۱۵۴

زان بت آزری خبر که دهدزان مه خاوری خبر که دهد

جامی

شمارهٔ ۱۵۵

ز ایام خرمی نفس دیگرم نماندجز فقر و نیستی هوس دیگرم نماند

جامی

شمارهٔ ۱۵۶

چو از تن تیر تو جان را بدزددز تیرت سینه پیکان را بدزدد

جامی

شمارهٔ ۱۵۷

ماهی چو رخت فلک نداردقرص مه او نمک ندارد

جامی

شمارهٔ ۱۵۸

معاشران چو می لعل در پیاله کنندز جم حکایت حال هزارساله کنند

جامی

شمارهٔ ۱۵۹

با تو یکجا نمی توانم بودوز تو یکتا نمی توانم بود

جامی

شمارهٔ ۱۶۰

زان شست و شو که در چمن از ژاله می رودداغ جفای دی ز دل لاله می رود

جامی

شمارهٔ ۱۶۱

دل باز سراسیمه سیمین ذقنی شدمفتون شکرریزی شیرین سخنی شد

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۱۶۳ - آتش افتادن در شهر به ایام عمر رضی الله عنه

آتشی افتاد در عهد عمرهمچو چوب خشک می خورد او حجر

جامی

شمارهٔ ۱۶۲

مرا بر نوک مژگان بس که خون دل جگر بنددبه رویت مردم چشم مرا راه نظر بندد

جامی

شمارهٔ ۱۶۳

سرت ز عارضه دهر دردمند مبادزمانه بر دل شاد تو غم پسند مباد

جامی

شمارهٔ ۱۶۴

بیا که قاصد فرخنده پی ز راه رسیدرساند مژده که شاه جهان پناه رسید