گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

جویای تبریزی

شمارهٔ ۵۱۳

زمین ز بار غم ما همین نه در مانداگر به کوه برآییم از کمر ماند

جویای تبریزی

شمارهٔ ۵۱۴

شعله رخسار او تا شمع بزم باده بودموج می پروانه آتش به جان افتاده بود

جویای تبریزی

شمارهٔ ۵۱۵

خصم چون گردید عاجز بردباری پیشه کردمار چون بی دست و پا شد خاکساری پیشه کرد

جویای تبریزی

شمارهٔ ۵۱۶

بهر دنیا بودنت غمگین زنادانی بودخط بطلان تو چین بر لوح پیشانی بود

جویای تبریزی

شمارهٔ ۵۱۷

من که در سیر گلم بیخودی مل باشدمی و پیمانه ام از بوی گل و گل باشد

جویای تبریزی

شمارهٔ ۵۱۸

با شوخی چنان به کنارم نشسته ماندگویی به لوح حافظه مضمون جسته ماند

جویای تبریزی

شمارهٔ ۵۱۹

بزم عیشم یک نفس بی جلوه خوبان مبادباده و نقلم به غیر از آن لب و دندان مباد

جویای تبریزی

شمارهٔ ۵۲۰

تا نفس باشد ستون خیمه تن چون حبابجز هوایش در سر شوریده ام سامان مباد

جویای تبریزی

شمارهٔ ۵۲۱

اهل عالم جب به سوز عشق دل افسرده اندسینه ها گویی که فانوس چراغ مرده اند

سعدی شیرازی

بخش ۲۷ - حکایت

چو الب ارسلان جان به جان بخش دادپسر تاج شاهی به سر برنهاد

جویای تبریزی

شمارهٔ ۵۲۲

پای بر آسودگان خواب راحت می زندقامت آن شوخ پهلو بر قیامت می زند

جویای تبریزی

شمارهٔ ۵۲۳

دل آشفته من کی دماغ گلستان داردکه شاخ گل به چشمم حکم تیغ خونفشان دارد

جویای تبریزی

شمارهٔ ۵۲۴

آنکه چون جامی خورد آتش به بزمی در زندآفت دوران شود گر ساغر دیگر زند

جویای تبریزی

شمارهٔ ۵۲۵

دلی که نیست حزین شادمان نمی باشدگر اینچنین نبود آنچنان نمی باشد

جویای تبریزی

شمارهٔ ۵۲۶

فلک تیغ ستم کی از من مهجور برداردکجا از عاشقان زار دست زور بردارد

جویای تبریزی

شمارهٔ ۵۲۷

دلم هر گاه احرام طواف یار می بنددفلک چون غنچه اش محمل بنوک خار می بندد

جویای تبریزی

شمارهٔ ۵۲۸

غنچه از نسبت لعل تو نزاکت داردنمک از پهلوی حسن تو ملاحت دارد

جویای تبریزی

شمارهٔ ۵۲۹

بی رخت گل در چمن آشفتگی ها می کندغنچه با بوی تو در یک پیرهن جا می کند

جویای تبریزی

شمارهٔ ۵۳۰

خلعت بی طمعی زیب هنرور باشدآبرو شمع نهانخانه گوهر باشد

جویای تبریزی

شمارهٔ ۵۳۱

پا ز سر در ره شوقش چو شرر باید کردخرده جان به کف از خویش سفر باید کرد

سعدی شیرازی

بخش ۲۸ - حکایت پادشاه غور با روستایی

شنیدم که از پادشاهان غوریکی پادشه خر گرفتی به زور

جویای تبریزی

شمارهٔ ۵۳۲

تا قامتش به سیر چمن شد ز جا بلنداز برگ نخل را شده دست دعا بلند

جویای تبریزی

شمارهٔ ۵۳۳

ترک دنیا باعث نیکویی حال تو شدهمچو موج افشاندن دستی پر و بال تو شد

جویای تبریزی

شمارهٔ ۵۳۴

زلف مشکین تو سرمایه سودا باشدشور مجنون ز همین سلسله برپا باشد