گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

حزین لاهیجی

شمارهٔ ۵۰ - به یکی از آشنایان خود نوشته است

کشور هند که بادا بری از خوف و خللآفتابیش فرازنده قدر است و محل

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۱۲ - بقیهٔ داستان رفتن خواجه به دعوت روستایی سوی ده

شد ز حد هین باز گرد ای یار گردروستایی خواجه را بین خانه برد

حزین لاهیجی

شمارهٔ ۵۱ - خطاب به یکی از سخیفان و فرومایگان

تا گشت عدل و رای تو معمار روزگاردر هم شکسته شد در و دیوار روزگار

حزین لاهیجی

شمارهٔ ۱

ای نام تو زینت زبان هاحمد تو طراز داستان ها

حزین لاهیجی

شمارهٔ ۲

مرا آزاد می سازد ز دام دل تپیدن هاجنون گر وسعتی بخشد به صحرای رمیدن ها

حزین لاهیجی

شمارهٔ ۳

باشد رگ هر برگ چمن دام هوس هارشک است به آزادی مرغان قفس ها

حزین لاهیجی

شمارهٔ ۴

سخن صریح سراییم عشق پنهان رابه خون دیده طرازیم لوح دیوان را

حزین لاهیجی

شمارهٔ ۵

چشم تو برانگیخت ز دل ذوق کهن رادر کام ورع ریخت می توبه شکن را

حزین لاهیجی

شمارهٔ ۶

درعشق شد به رنگ دگر روزگار ماتغییر رنگ ماست خزان و بهار ما

حزین لاهیجی

شمارهٔ ۷

می چون سبو کشید لب می پرست مادر کارگاه سعی نجنبید دست ما

حزین لاهیجی

شمارهٔ ۸

گوشی نشنیده ست صفیر از قفس ماچون شمع به لب سوخته آید نفس ما

حزین لاهیجی

شمارهٔ ۹

خواهم درین گلستان دستوری صبا راتاگرد سر بگردم آن یار بی وفا را

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۱۳ - دعوت باز بطان را از آب به صحرا

باز گوید بط را کز آب خیزتا ببینی دشتها را قندریز

حزین لاهیجی

شمارهٔ ۱۰

از رفتن دل نیست خبر اهل وفا راآن کس که تو را دید نداند سر و پا را

حزین لاهیجی

شمارهٔ ۱۱

بنگر به رشحه قلمم سلسبیل رامد کرم مگو رگ ابر بخیل را

حزین لاهیجی

شمارهٔ ۱۲

دایم وصیت این است از ما معاشران راکز کف نمی توان داد زلف سمنبران را

حزین لاهیجی

شمارهٔ ۱۳

شق کرده ایم پرده پندار خویش رابی پرده دیده ایم رخ یار خویش را

حزین لاهیجی

شمارهٔ ۱۴

به خون خلق دادی دست تیغ سرگرانت رابنازم زور بازوی نگاه ناتوانت را

حزین لاهیجی

شمارهٔ ۱۵

عشقت آمیخت به دل درد فراوانی راریخت در پیرهنم خار بیابانی را

حزین لاهیجی

شمارهٔ ۱۶

تا عشق تو دلرباست ما رابیداد تو جانفزاست ما را

حزین لاهیجی

شمارهٔ ۱۷

شتابان از جهان چون برق رفتن خوش بود ما راکه از داغ عزیزان نعل بر آتش بود ما را

حزین لاهیجی

شمارهٔ ۱۸

رخصت آشتی مده غمزه غم زدای رامهر زبان دل مکن نرگس سرمه سای را

حزین لاهیجی

شمارهٔ ۱۹

نهفته ام به خموشی خیال روی تو رامباد کز نفسم بشنوند بوی تو را

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۱۴ - قصهٔ اهل ضروان و حیلت کردن ایشان تا بی زحمت درویشان باغها را قطاف کنند

قصه اصحاب ضروان خوانده ایپس چرا در حیله جویی مانده ای