گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

جویای تبریزی

شمارهٔ ۵۵۷

شب که یاد چشم مستش از غمم افزوده بودآسمان پردود و آهم چون سفال دوده بود

جویای تبریزی

شمارهٔ ۵۵۸

دولت کسی ز پهلوی حسنت هوس کندکاندیشه شکار هما با مگس کند

جویای تبریزی

شمارهٔ ۵۵۹

چون نگاهی سوی من زان چشم مخمور افکنددل تپیدن ها مرا از بزم او دور افکند

جویای تبریزی

شمارهٔ ۵۶۰

هر که از شمشیر نازت نیم بسمل ماند ماندهر گره کز چین ابروی تو در دل ماند ماند

جویای تبریزی

شمارهٔ ۵۶۱

شب که دل اندیشه آن نشتر مژگان کندهمچو طنبورم به تن هر رگ جدا افغان کند

سعدی شیرازی

بخش ۳۱ - حکایت زورآزمای تنگدست

یکی مشت زن بخت و روزی نداشتنه اسباب شامش مهیا نه چاشت

جویای تبریزی

شمارهٔ ۵۶۲

هر سحر کز روزن آن رشک پری سر می کشدآفتاب از صبح سر در زیر چادر می کشد

جویای تبریزی

شمارهٔ ۵۶۳

از سینه دل جدا به تپیدن نمی شودمرغ قفس رها به رمیدن نمی شود

جویای تبریزی

شمارهٔ ۵۶۴

مفت رندی است که کام از لب ساغر گیردشمع سان ز آتش می مغز سرش درگیرد

جویای تبریزی

شمارهٔ ۵۶۵

رخت آیینه را لبریز صاف نور می سازدشرر را در دل خارا چراغ طور می سازد

جویای تبریزی

شمارهٔ ۵۶۶

زورآوران که پنجه افلاک می برنددر کاسه امل چه به جز خاک می برند

جویای تبریزی

شمارهٔ ۵۶۷

خامه ام گاهی به او گر نامه ای انشا کندچون زبان کودکان در سالهایش واکند

جویای تبریزی

شمارهٔ ۵۶۸

دلها بسی بر آتش حسنش سپند شدتا ایمن آن جمال ز رنج گزند شد

جویای تبریزی

شمارهٔ ۵۶۹

چون به صحرا نکهت آن زلف شبگون می رودنافه می بالد چنان کز پوست بیرون می رود

جویای تبریزی

شمارهٔ ۵۷۰

از گریه دیده ای که سفیدش نمی کنندروشن سواد سرمه دیدش نمی کنند

جویای تبریزی

شمارهٔ ۵۷۱

ای خضر هر که مست شراب جنون بودحاشا که در متابعت رهنمون بود

سعدی شیرازی

بخش ۳۲ - حکایت در معنی خاموشی از نصیحت کسی که پند نپذیرد

حکایت کنند از جفاگستریکه فرماندهی داشت بر کشوری

جویای تبریزی

شمارهٔ ۵۷۲

چون شدم از خویش ره در بزم یارم داده اندرفته ام تا از میان جا در کنارم داده اند

جویای تبریزی

شمارهٔ ۵۷۳

سرو من چون به سر شوخی انداز آمدگلبن از شوق چو طاوس به پرواز آمد

جویای تبریزی

شمارهٔ ۵۷۴

می رود ظلمت چو خورشید از کمین پیدا شودغم نهان گردد چو آن نازآفرین پیدا شود

جویای تبریزی

شمارهٔ ۵۷۵

می توان صد عمر داد ناله و فریاد دادآه از این کم فرصتی این عمر بی بنیاد داد

جویای تبریزی

شمارهٔ ۵۷۶

شکست از جوش غم بازار رنگم ناله پیدا شدبه خود پیچید آهم شعله جواله پیدا شد

جویای تبریزی

شمارهٔ ۵۷۷

نه تنها بی تو رنگ از روی گل آزاد برخیزدکه بو از غنچه چون آه از دل ناشاد برخیزد

جویای تبریزی

شمارهٔ ۵۷۸

عاقلان موعظه را زیب ده هوش کنندچون برآید گهر از بحر در گوش کنند