گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

جویای تبریزی

شمارهٔ ۶۶۶

از شور جنون هیچ کس آگاه نمی بودگر سلسله جنبان دلم آه نمی بود

جویای تبریزی

شمارهٔ ۶۶۷

اگر غبار ره یار می توانی شدچو صبح مطلع انوار می توانی شد

جویای تبریزی

شمارهٔ ۶۶۸

شب که حالم زغم هجر تو دیگرگون بودبر کفم ساغر می آبله پرخون بود

جویای تبریزی

شمارهٔ ۶۶۹

سوی گلشن شو اکسیر حیاتت گر هوس باشدهوایش پر به دل نزدیک ماند نفس باشد

جویای تبریزی

شمارهٔ ۶۷۰

آن دم که باده کلفتم از سینه می بردخورشید رشک بر دل بی کینه می برد

جویای تبریزی

شمارهٔ ۶۷۱

خط به گرد عارضش گرد شمیم گل بودسبزه پشت لبش موج نسیم گل بود

سعدی شیرازی

بخش ۱ - سر آغاز

اگر هوشمندی به معنی گرایکه معنی بماند ز صورت به جای

جویای تبریزی

شمارهٔ ۶۷۲

شب که در ساغر شراب ارغوان افکنده بودپیش رویش باده را آتش بجان افکنده بود

جویای تبریزی

شمارهٔ ۶۷۳

دایما خون دلم زان زلف و کاکل می چکدآب و رنگ گل نگر کز شاخ سنبل می چکد

جویای تبریزی

شمارهٔ ۶۷۴

عیار ناقصان از فکر کامل می تواند شدزبان گر خامشی عادت کند دل می تواند شد

جویای تبریزی

شمارهٔ ۶۷۵

غمی به خاطرم از بیش و کم نمی آیدبه هر دلی که رضاجوست غم نمی آید

جویای تبریزی

شمارهٔ ۶۷۶

چو انگشتان نایی دایما در رقص می آیدسرانگشت طبیب از جستن نبضم نیاساید

جویای تبریزی

شمارهٔ ۶۷۷

تا چند رود دل پی کاری که نداردتا کی بود آواره یاری که ندارد

جویای تبریزی

شمارهٔ ۶۷۸

دست خواهش تا توان از مدعا باید کشیدخویش را در سایه بال هما باید کشید

جویای تبریزی

شمارهٔ ۶۷۹

لب خندان به تو ای غنچه دهن بخشیدندچشم گریان و دل خسته به من بخشیدند

جویای تبریزی

شمارهٔ ۶۸۰

دگر بوی کبابم از دل آواره می آیدمگر امشب ببزم آن شوخ آتشپاره می آید

جویای تبریزی

شمارهٔ ۶۸۱

دل عاشق ز منع اشک خونین غرق خون می گرددکز افشاندن غبار دامن صحرا فزون گردد

سعدی شیرازی

بخش ۲ - گفتار اندر نواخت ضعیفان

پدرمرده را سایه بر سر فکنغبارش بیفشان و خارش بکن

جویای تبریزی

شمارهٔ ۶۸۲

دل از مهر می و معشوقم آسان بر نمی خیزددلی هرگز کس آسان از سر جان بر نمی خیزد

جویای تبریزی

شمارهٔ ۶۸۳

هرگز از پیش نظر آن رخ رخشان نرودکه مرا خون دل از دیده به دامان نرود

جویای تبریزی

شمارهٔ ۶۸۴

به شوخی برق را راه تپش بر بال و پر بنددبه تمکین کوه را چون کوچک ابدالان کمر بندد

جویای تبریزی

شمارهٔ ۶۸۵

دل را به قدر خمکده ها جوش داده اندتا منصب قبول تو می نوش داده اند

جویای تبریزی

شمارهٔ ۶۸۶

تنها نه همین یارم گوش سبکی داردبا گوش سبک چون گل روی تنکی دارد

جویای تبریزی

شمارهٔ ۶۸۷

نه آسان زان سر کو عاشق بیدل برون آیدز جوش گریه هیهات است پا از گل برون آید