گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

جویای تبریزی

شمارهٔ ۶۸۸

نیکی به خلق چرخ زبرجد نمی کندالحق چو نیک مینگری بد نمی کند

جویای تبریزی

شمارهٔ ۶۸۹

گر از بحرین چشمم ابر نیسان مایه ور می شدصدف تفسنده مجمر می شد و اخگر گهر می شد

جویای تبریزی

شمارهٔ ۶۹۰

تا دلم هنگامه مهر و وفا را گرم کردخوی آتشناک او بزم جفا را گرم کرد

جویای تبریزی

شمارهٔ ۶۹۱

قهقهه خنده مرا در غم او ناله بودجام سرشار به لب ساغر تبخاله بود

سعدی شیرازی

بخش ۳ - حکایت ابراهیم علیه‌السلام

شنیدم که یک هفته ابن السبیلنیامد به مهمانسرای خلیل

جویای تبریزی

شمارهٔ ۶۹۲

با همه اعضا مرا چون ابر گریان ساختندهمچو شاخ گل سراپای تو خندان ساختند

جویای تبریزی

شمارهٔ ۶۹۳

اشک ما موج شراب دل بودآه ما دود کباب دل بود

جویای تبریزی

شمارهٔ ۶۹۴

هر که چون صبح خودنمایی کردپیرهن بر تنش قبایی کرد

جویای تبریزی

شمارهٔ ۶۹۵

در این زمانه کسی نیست رو به من خنددمگر به روی دلم چاک پیرهن خندد

جویای تبریزی

شمارهٔ ۶۹۶

‏ آتش آهم ز بس گلزار بی نم می شودبرگ گل سنگ ته دندان شبنم می شود

جویای تبریزی

شمارهٔ ۶۹۷

با چمن دوش به شوخی چه اداها می کردغنچه را باد سحر بند قبا وامی کرد

جویای تبریزی

شمارهٔ ۶۹۸

کدامین شب به خواب آن روی خندانم نمی آیدکه دریاهای خون از چشم گریانم نمی آید

جویای تبریزی

شمارهٔ ۶۹۹

وای بر دیده اگر محو بدایع نشودبر دل افسوس که حیران صنایع نشود

جویای تبریزی

شمارهٔ ۷۰۰

اشتیاقم جام می را جان تصور می کندهر خمی را چشمه حیوان تصور می کند

جویای تبریزی

شمارهٔ ۷۰۱

سخن سازی چو چشم یار در دنیا نمی باشدبلایی در جهان مانند آن بالا نمی باشد

سعدی شیرازی

بخش ۴ - گفتار اندر احسان با نیک و بد

گره بر سر بند احسان مزنکه این زرق و شید است و آن مکر و فن

جویای تبریزی

شمارهٔ ۷۰۲

قصیده ای که درآن مدح مرتضی نبودچو سبحه ای است که از خاک کربلا نبود

جویای تبریزی

شمارهٔ ۷۰۳

آه ما کی در شب هجرت فلک پیما نشدهر حباب اشک ما همچشم با دریا نشد

جویای تبریزی

شمارهٔ ۷۰۴

ز رنگ چهره ام بوی بهار درد می آیدنفس تا می کشم از سینه آه سرد می آید

جویای تبریزی

شمارهٔ ۷۰۵

چه جورها که غمت با دل تباه نکردفغان من اثری در دل تو آه نکرد

جویای تبریزی

شمارهٔ ۷۰۶

از نخستم تن ز درد عشق غم فرسوده بودغنچه سانم دل درون بیضه خون آلوده بود

جویای تبریزی

شمارهٔ ۷۰۷

آشنا با عشق اگر شد عقده دل وا شودقطره دریا می شود چون واصل دریا شود

جویای تبریزی

شمارهٔ ۷۰۸

اضطرابی دارم از آرام شوخ و شنگ ترناله ای از خامشی یک پرده سیر آهنگ تر

جویای تبریزی

شمارهٔ ۷۰۹

روم از خویشتن دنبال دلدارمگر یابم خبر از حال دلدار