گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

ابراهیم شاهدی دده

شمارهٔ ۷۳

دل دید قدت ز قامت افتاددر واقعۀ قیامت افتاد

ابراهیم شاهدی دده

شمارهٔ ۷۴

گرچه دل ز آتش هجران تو داغی داردباز حال رخت از لاله فراغی دارد

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۱۰۳ - قصهٔ باز پادشاه و کمپیر زن

باز اسپیدی به کمپیری دهیاو ببرد ناخنش بهر بهی

ابراهیم شاهدی دده

شمارهٔ ۷۵

مرا گر در نظر گلزار باشددلم بر روی آن گل زار باشد

ابراهیم شاهدی دده

شمارهٔ ۷۶

زلف مشکین را چو خوبان بر رخ زیبا نهندنعل بر آتش ز بهر بردن دلها نهند

ابراهیم شاهدی دده

شمارهٔ ۷۷

میکشد روی دلم هر دم به مهروی دگرچون کنم با یک دلی هر گوشه دلجوی دگر

ابراهیم شاهدی دده

شمارهٔ ۷۸

دل را چو نیست جز غم تو همدمی دگربادا فزون بهر غم از آن در غمی دگر

ابراهیم شاهدی دده

شمارهٔ ۷۹

جانا ز دل خدنگ جفا را تو باز داربر روی عاشقان در الطاف باز دار

ابراهیم شاهدی دده

شمارهٔ ۸۰

لعلت از کوثر به معنی پاک تردل ز کوهست فی المثل بی باک تر

ابراهیم شاهدی دده

شمارهٔ ۸۱

تا خیال قامتت بگذاشت ما را در ضمیربا علو همت قد تو طوبی در قصیر

ابراهیم شاهدی دده

شمارهٔ ۸۲ - در حاشیه این غزل این دو بیت را که از مولانا دانسته، آورده است: هر که را سینه پر صفا نبود - خرقه پوشیدنش روا نبود، هر که در خرقه ناتمام بود - خرقه بر قد او حرام بود

مرا درد تو در جان حزین بسز درمانهای دل ما را همین بس

ابراهیم شاهدی دده

شمارهٔ ۸۳

ای دل ز خودی خود جدا باشبگذر ز خودی و با خدا باش

ابراهیم شاهدی دده

شمارهٔ ۸۴

بنما طلعت موجه خویشتا بگیرند دلبران ره خویش

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۱۰۴ - قصهٔ آن زن کی طفل او بر سر ناودان غیژید و خطر افتادن بود و از علی کرم‌الله وجهه چاره جست

یک زنی آمد به پیش مرتضیگفت شد بر ناودان طفلی مرا

ابراهیم شاهدی دده

شمارهٔ ۸۵

خواهم امروز عتابی بکنم با دل خویشکز چه رو سعی کند در غم بی حاصل خویش

ابراهیم شاهدی دده

شمارهٔ ۸۶

مرغ دل راست عزم مسکن خویشخاطرش می کشد به گلشن خویش

ابراهیم شاهدی دده

شمارهٔ ۸۷

مرا خوش است به درد خود و جراحت خویشرو ای طبیب رها کن مرا به لذت خویش

ابراهیم شاهدی دده

شمارهٔ ۸۸

با نی شکر بگو که ننازد به قند خویشگر بایدش لب تو بر آید ز بند خویش

ابراهیم شاهدی دده

شمارهٔ ۸۹

به فکر سر دهانت چو غنچه ام دل تنگگشاد کار بجویم از آن لب گل رنگ

ابراهیم شاهدی دده

شمارهٔ ۹۰

دل ز کار و بار عالم سر به سر برکنده اممی کشم بار غمت از جان و دل تا زنده ام

ابراهیم شاهدی دده

شمارهٔ ۹۱

بی تو به گلشنم نکشد دل به باغ همبا تو به درد خوش بردم دل به داغ هم

ابراهیم شاهدی دده

شمارهٔ ۹۲

بی گل روی تو نبود میل سوی گلشنمبی لبت هم جان شیرین را نمی خواهد تنم

ابراهیم شاهدی دده

شمارهٔ ۹۳

خونم از مستی طریق عقل را گم می کنممی کشم خون صراحی روی در خم می کنم

ابراهیم شاهدی دده

شمارهٔ ۹۴

بر خاک رهت ما سر تسلیم نهادیمدر عشق قدم از ره تعلیم نهادیم