گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

جلال عضد

شمارهٔ ۱۷۷

صبحدم بر بوی جانان سوی گلزار آمدمهمچو بلبل پیش گل در ناله زار آمدم

جلال عضد

شمارهٔ ۱۷۸

باز از چمن غیب برآورد صبا دمساقی منشین خیز و بده جام دمادم

جلال عضد

شمارهٔ ۱۷۹

منم کز درت سر به راهی نکردمبه جز آستانت پناهی نکردم

جلال عضد

شمارهٔ ۱۸۰

دوش می رفت و آه می کردمدر پی او نگاه می کردم

جلال عضد

شمارهٔ ۱۸۱

در آرزوی وصالت اگرچه با غم و دردمامیدوار چنانم که ناامید نگردم

جلال عضد

شمارهٔ ۱۸۲

در ره کعبه مقصود و بیابان حرمهر که از سر نکند پای زهی سست قدم

جلال عضد

شمارهٔ ۱۸۳

وقت است که در بر رخ اغیار ببندموز جان کمر بندگی یار ببندم

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۵ - سبب رجوع کردن آن مهمان به خانهٔ مصطفی علیه‌السلام در آن ساعت که مصطفی نهالین ملوث او را به دست خود می‌شست و خجل شدن او و جامه چاک کردن و نوحهٔ او بر خود و بر سعادت خود

کافرک را هیکلی بد یادگاریاوه دید آن را و گشت او بی قرار

جلال عضد

شمارهٔ ۱۸۴

ترا از هر دو عالم برگزیدمبه صد ناز و نیازت پروریدم

جلال عضد

شمارهٔ ۱۸۵

به دستی دل به دستی سنگ دارمکه من با دل فراوان جنگ دارم

جلال عضد

شمارهٔ ۱۸۶

آشکارا کنم این درد که در جان دارمعاشق روی توام از تو چه پنهان دارم

جلال عضد

شمارهٔ ۱۸۷

به جز ذکر لبت کاری ندارمبه یادت عمر شیرین می گذارم

جلال عضد

شمارهٔ ۱۸۸

مرا دردی ست اندر دل ولی گفتن نمی یارمغم دردانه ای دارم ولی سفتن نمی یارم

جلال عضد

شمارهٔ ۱۸۹

گرچه غریق بحر مضایق چو لنگرمآخر دلی وسیع چو بحری ست در برم

جلال عضد

شمارهٔ ۱۹۰

بخت برگشت ز من تا تو برفتی ز برمکی بود باز که چون بخت درآیی ز درم

جلال عضد

شمارهٔ ۱۹۱

در پایت اوفتادم ای دوست دست گیرممی کن بزرگی خود منگر که من حقیرم

جلال عضد

شمارهٔ ۱۹۲

تو مپندار که از عشق تو دل برگیرمیا به جای تو کسی جویم و در بر گیرم

جلال عضد

شمارهٔ ۱۹۳

من شمع طلعتت را پروانه ای حقیرمپروانه وار روزی در پیش پات میرم

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۶ - نواختن مصطفی علیه‌السلام آن عرب مهمان را و تسکین دادن او را از اضطراب و گریه و نوحه کی بر خود می‌کرد در خجالت و ندامت و آتش نومیدی

این سخن پایان ندارد آن عربماند از الطاف آن شه در عجب

جلال عضد

شمارهٔ ۱۹۴

همی خواهم که تا من زنده باشمتو سلطان باشی و من بنده باشم

جلال عضد

شمارهٔ ۱۹۵

خیال روی تو مأوا گرفت در بر چشمنمی شود نفسی غایب از برابر چشم

جلال عضد

شمارهٔ ۱۹۶

شکر است که سجاده درافتاد ز دوشمتا من نتوانم که دگر زهد فروشم

جلال عضد

شمارهٔ ۱۹۷

ساقی بده به باده خلاصم ز چنگ غمبنمای رنگ شادی و بزدای زنگ غم

جلال عضد

شمارهٔ ۱۹۸

از دوری کنار تو هستم میان غمگم گشته بی چراغ رخت در جهان غم