گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

جلال عضد

شمارهٔ ۱۹۹

المنة لله که برآمد همه کامموان آهوی پدرام درافتاد به دامم

جلال عضد

شمارهٔ ۲۰۰

ز سودای غم عشقت چنانمکه سر از پا و پا از سر ندانم

جلال عضد

شمارهٔ ۲۰۱

من بنده آن قامت و بالا و میانممن عاشق و شوریده و شیدای فلانم

جلال عضد

شمارهٔ ۲۰۲

ای قامت تو سرو روانمبی تو روان است از تن روانم

جلال عضد

شمارهٔ ۲۰۳

روزی کزین سراچه سفلی گذر کنموانگه به سوی عالم علوی سفر کنم

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۷ - بیان آنک نماز و روزه و همه چیزهای برونی گواهیهاست بر نور اندرونی

این نماز و روزه و حج و جهادهم گواهی دادنست از اعتقاد

جلال عضد

شمارهٔ ۲۰۴

هر شام شمع چرخ ز طارم درافکنموز آه تیره دود به عالم درافکنم

جلال عضد

شمارهٔ ۲۰۵

کی دهد دستم که در پایت سراندازی کنمتو زنی چوگان و من چون گوی سربازی کنم

جلال عضد

شمارهٔ ۲۰۶

دارم غم نهانی و پیدا نمی کنمبا کس حکایت دل شیدا نمی کنم

جلال عضد

شمارهٔ ۲۰۷

در هجر تو زین گونه که بی صبر و سکونمدادند همه خلق گواهی به جنونم

جلال عضد

شمارهٔ ۲۰۸

ما سر بر آستانه دلبر نهاده ایمجایی که پای دوست بود سر نهاده ایم

جلال عضد

شمارهٔ ۲۰۹

به رخ خاک درت رفتیم و رفتیمدعای دولتت گفتیم و رفتیم

جلال عضد

شمارهٔ ۲۱۰

دادیم بسی جان و به جانان نرسیدیمدر درد بمردیم و به درمان نرسیدیم

جلال عضد

شمارهٔ ۲۱۱

ما شب و روز رند و و می خواریمساکن آستان خماریم

جلال عضد

شمارهٔ ۲۱۲

من غریب که در هجر یار می گریمهمی نشینم و تنها و زار می گریم

جلال عضد

شمارهٔ ۲۱۳

بیا که داد صبوح از بهار بستانیمبرات بی غمی از روزگار بستانیم

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۸ - پاک کردن آب همه پلیدیها را و باز پاک کردن خدای تعالی آب را از پلیدی لاجرم قدوس آمد حق تعالی

آب چون پیگار کرد و شد نجستا چنان شد کآب را رد کرد حس

جلال عضد

شمارهٔ ۲۱۴

پدید نیست دگر ره دل بلا جویمندانم این دل گم گشته را کجا جویم

جلال عضد

شمارهٔ ۲۱۵

دردی که مراست با که گویمدرمان دل خود از که جویم

جلال عضد

شمارهٔ ۲۱۶

سحر چون غنچه بگشاید گریبانبیا بشنو خروش عندلیبان

جلال عضد

شمارهٔ ۲۱۷

که می برد به سوی دوستان سلام غریبانکه می برد به سوی خان و مان پیام غریبان

جلال عضد

شمارهٔ ۲۱۸

آن ابرو و رخ نیست هلال و قمر است آنوان عارض ولب نیست که شمع و شکر است آن

جلال عضد

شمارهٔ ۲۱۹

مکن وز مهربانان رو مگردانمرا آشفته چون گیسو مگردان

جلال عضد

شمارهٔ ۲۲۰

از آن ساعت که افتادم جدا از صحبت یارانهمی بارم همه روزه سرشک از دیده چون باران