گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۲۴۵

درون آشیان از بیضه تا من سر برآوردمز تیر غمزه و بیداد خوبان پر برآوردم

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۲۴۶

گر در این ظلمت چراغی پیش پا می داشتمراه بر سرچشمه آب بقا می داشتم

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۵۱ - قصهٔ آن شخص کی دعوی پیغامبری می‌کرد گفتندش چه خورده‌ای کی گیج شده‌ای و یاوه می‌گویی گفت اگر چیزی یافتمی کی خوردمی نه گیج شدمی و نه یاوه گفتمی کی هر سخن نیک کی با غیر اهلش گویند یاوه گفته باشند اگر چه در آن یاوه گفتن مامورند

آن یکی می گفت من پیغامبرماز همه پیغامبران فاضلترم

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۲۴۷

ای ز آتش حسن تو شبستان وفا گرموز شعله رخسار تو هنگامه ما گرم

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۲۴۸

کارم ز عقل راست نشد بر جنون زدمسنگی به شیشه فلک واژگون زدم

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۲۴۹

کجاست دیده که رو سوی یار خویش کنمعلاج درد دل بی قرار خویش کنم

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۲۵۰

به بزم دهر حرف دشمنی عام است می دانملبی کز شکوه نگشاید لب جام است می دانم

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۲۵۱

تا چون نگه توان شد دور از میان مردمزنهار جا نسازی در خانمان مردم

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۲۵۲

بهر قتلم داد پیغامی که من می خواستماز لبش حاصل شد آن کامی که من می خواستم

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۲۵۳

با آنکه در قلمرو هستی یگانه امبر گوش روزگار گران چون فسانه ام

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۲۵۴

گفت دلبر بر من از حسرت نگر گفتم به چشمغیر من بر دیگری منگر دگر گفتم به چشم

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۲۵۵

همان به دیده غباری که داشتم دارمبه خاک پای تو کاری که داشتم دارم

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۲۵۶

زنم گردم غبار خاطر دلدار می گردمشوم گر طوطی این آیینه را زنگار می گردم

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۵۲ - سبب عداوت عام و بیگانه زیستن ایشان به اولیاء خدا کی بحقشان می‌خوانند و با آب حیات ابدی

بلک از چفسیدگی در خان و مانتلخشان آید شنیدن این بیان

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۲۵۷

روزی به دو زانو بر دلدار نشستمگفتم که تویی قبله من گفت که هستم

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۲۵۸

به چشم کم مبین بر آن من در خسته جانی همفلک را می توانم زد به هم در ناتوانی هم

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۲۵۹

ساقی کجاست کز می گلگون نشسته باشیمچون داغ لاله تا کی در خون نشسته باشیم

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۲۶۰

شدم تسلیم درکوی تو منزل را تماشا کنبه خاک و خون نشستم تا کمر گل را تماشا کن

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۲۶۱

ساقی بیا و در قدح از لطف باده کنرحمی به حال عاشق از پا فتاده کن

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۲۶۲

داغ دل را کرد از چاک آشکارا پیرهنعاقبت در عشق ما را ساخت رسوا پیرهن

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۲۶۳

نه همچون خال بر کنج لبش جا می توان کردننه از لعل لبش قطع تمنا می توان کردن

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۲۶۴

عمری است سراسر که به آزار منم منسرگشته در این حلقه پرگار منم من

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۲۶۵

خوش عشرتی است با دل دانا گریستنبر کشت خویش در دل شب ها گریستن

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۲۶۶

کی شود معلوم هر بیگانه شرح حال مندیگری جز دوست آگه نیست از احوال من