گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۱۶

تو را دادند چشم و دست و پا هر یک دو الا دلکه چون لیلی است یک محمل تو را باید یکی باشد

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۱۷

مزن به سنگ جفا شیشه دل ما رااز آن بترس که چون بشکند صدا نکند

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۱۸

به حیرتم که چسان وادی ای است راه فناکه هرکه رفت دگر روی بر قفا نکند

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۶۰ - تمثیل تلقین شیخ مریدان را و پیغامبر امت را کی ایشان طاقت تلقین حق ندارند و با حق‌الف ندارند چنانک طوطی با صورت آدمی الف ندارد کی ازو تلقین تواند گرفت حق تعالی شیخ را چون آیینه‌ای پیش مرید هم‌چو طوطی دارد و از پس آینه تلقین می‌کند لا تحرک به لسانک ان هو الا وحی یوحی اینست ابتدای مسلهٔ بی‌منتهی چنانک منقار جنبانیدن طوطی اندرون آینه کی خیالش می‌خوانی بی‌اختیار و تصرف اوست عکس خواندن طوطی برونی کی متعلمست نه عکس آن معلم کی پس آینه است و لیکن خواندن طوطی برونی تصرف آن معلم است پس این مثال آمد نه مثل

طوطیی در آینه می بیند اوعکس خود را پیش او آورده رو

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۱۹

تعمیر ماست خانه خرابی اگر کسیما را خراب می کند آباد می کند

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۲۰

ایمنی قصاب ما را بیشتر ز افتادگی استبر تن ما خاکساری کار جوشن می کند

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۲۱

دست در زلف مهی باید کردفکر روز سیهی باید کرد

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۲۲

چه بینا گشته ای از بهر عیب دیگران دیدنتو را دادند مژگانی که سرپوش نظر باشد

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۲۳

ای شعله لاف پاکی دامن چه می زنیپروانه ات همیشه در آغوش می کشد

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۲۴

تا نیافتد پرتو خورشید بر رخسار گلبا خود از دیبای ابری سایه بان دارد بهار

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۲۵

بی تابی دل ساخت مرا چون کف خاکیویران شود آنجا که بود زلزله بسیار

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۲۶

ز دانایی شنیدم گنج در ویرانه می باشدبنای خانه دل هر قدر ویران شود بهتر

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۲۷

ره خلق دادی به خود جاده باشبه این وادی افتادی افتاده باش

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۲۸

عین بینایی است چشم از عیب مردم دوختنپرده پوشی کن که در این پیرهن بی جاست چاک

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۶۱ - صاحب‌دلی دید سگ حامله در شکم آن سگ‌بچگان بانگ می‌کردند در تعجب ماند کی حکمت بانگ سگ پاسبانیست بانگ در اندرون شکم مادر پاسبانی نیست و نیز بانگ جهت یاری خواستن و شیر خواستن باشد و غیره و آنجا هیچ این فایده‌ها نیست چون به خویش آمد با حضرت مناجات کرد و ما یعلم تاویله الا الله جواب آمد کی آن صورت حال قومیست از حجاب بیرون نیامده و چشم دل باز ناشده دعوی بصیرت کنند و مقالات گویند از آن نی ایشان را قوتی و یاریی رسد و نه مستمعان را هدایتی و رشدی

آن یکی می دید خواب اندر چلهدر رهی ماده سگی بد حامله

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۲۹

از سینه و دل ما نشنید کس صداییمردیم از جدایی ای سنگدل کجایی

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۲ - جولان حسن

ای آنکه دیده عرصه جولان حسن توستجان جهان به قبضه فرمان حسن توست

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۳ - تغافل

بت من به حسن و خوبی به خدا که تا نداریبه دلی نظر نکردم که در او تو جا نداری

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۴ - شمع شبستان

این زلف سیه نیست غم جان من این استآشوب رسان شب هجران من این است

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۵ - آتش طور

رخت در جان گدازی آتش طور است پنداریزبان در وصف رویت شمع کافور است پنداری

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۶ - کوی وفا

عزیزا هیچ می دانی چه ها با جان ما کردیهر آن جوری که کردی ز ابتدا تا انتها کردی

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۷ - دامان رقیب

باز چون سرو قد افراخته ای یعنی چهریشه بر هر جگر انداخته ای یعنی چه

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۸ - خجلت گفتار

چندان که صبا عطرفشان است در این باغچندان که چمن فیض رسان است در این باغ

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۶۲ - قصهٔ اهل ضروان و حسد ایشان بر درویشان کی پدر ما از سلیمی اغلب دخل باغ را به مسکینان می‌داد چون انگور بودی عشر دادی و چون مویز و دوشاب شدی عشر دادی و چون حلوا و پالوده کردی عشر دادی و از قصیل عشر دادی و چون در خرمن می‌کوفتی از کفهٔ آمیخته عشر دادی و چون گندم از کاه جدا شدی عشر دادی و چون آرد کردی عشر دادی و چون خمیر کردی عشر دادی و چون نان کردی عشر دادی لاجرم حق تعالی در آن باغ و کشت برکتی نهاده بود کی همه اصحاب باغ‌ها محتاج او بدندی هم به میوه و هم به سیم و او محتاج هیچ کس نی ازیشان فرزندانشان خرج عشر می‌دیدند منکر و آن برکت را نمی‌دیدند هم‌چون آن زن بدبخت که کدو را ندید و خر را دید

بود مردی صالحی ربانی ایعقل کامل داشت و پایان دانی ای