گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۳۱۰

مگر آن زمان به حال دل من رسیده باشیکه حدیث دردناکم ز کسی شنیده باشی

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۳۱۱

بشنوی گر ز من غمزده پندی مردیدل به این دهر ستم پیشه نبندی مردی

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۳۱۲

در ره عشق اگر پیرو دردی مردیطالب خون دل و چهره زردی مردی

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۳۱۳

در زمان ما نمی بارد سحاب زندگیخشک گردیده ست در سرچشمه آب زندگی

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۳۱۴

بر رخ هر آرزو در بند تا محرم شویدیده پوش از سیر باغ خلد تا آدم شوی

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۳۱۵

بتی دارم که لعلش با لب کوثر کند بازیخطش در صفحه آیینه با جوهر کند بازی

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۳۱۶

مطلع نگاهم شد باز کرده آغوشیآفتاب رخساری صبحدم بناگوشی

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۵۸ - مریدی در آمد به خدمت شیخ و ازین شیخ پیر سن نمی‌خواهم بلک پیرعقل و معرفت و اگرچه عیسیست علیه‌السلام در گهواره و یحیی است علیه‌السلام در مکتب کودکان مریدی شیخ را گریان دید او نیز موافقت کرد و گریست چون فارغ شد و به در آمد مریدی دیگر کی از حال شیخ واقف‌تر بود از سر غیرت در عقب او تیز بیرون آمد گفتش ای برادر من ترا گفته باشم الله الله تا نیندیشی و نگویی کی شیخ می‌گریست و من نیز می‌گریستم کی سی سال ریاضت بی‌ریا باید کرد و از عقبات و دریاهای پر نهنگ و کوههای بلند پر شیر و پلنگ می‌باید گذشت تا بدان گریهٔ شیخ رسی یا نرسی اگر رسی شکر زویت لی الارض گویی بسیار

یک مریدی اندر آمد پیش پیرپیر اندر گریه بود و در نفیر

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۳۱۷

نیست هم دردی که بردارد ز دل بار کسیدر جهان یا رب نیافتد با کسی کار کسی

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۱

چون به کف گیری ز بهر امتحان آیینه رامی کند نور رخت در جسم جان آیینه را

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۲

ز من دل برده بود آتش عذار تیزمژگانیبه صد جلدی برون آوردم از چنگش کباب اما

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۳

به سوی ما گهی دلدار می آید به جنگ امانوازش می نماید شیشه دل را به سنگ اما

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۴

به هر دستی جدا پیمانه ای دارد گل رعناعجایب جلوه مستانه ای دارد گل رعنا

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۵

دست دل کوته و دامان وصال تو بلندکی در این راه به جایی رسد اندیشه ما

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۶

سخن خوب است ز اول خاطر کس را نرنجاندکه بعد از گفتگو سودی ندارد لب گزیدن ها

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۷

چون قلم روزی که می بستم میان خویش راوقف شرح دوستی کردم زبان خویش را

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۸

هر ذره را ز مهر کمندی است در گلونگذاشته است دام تو یک آفریده را

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۹

می توان ادراک کردن صورت احوال خویشچشم اگر بینا کنی عالم تمام آیینه است

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۱۰

ای آب خضر لعل لب یار به از توستوی عمر ابد دیدن دلدار به از توست

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۱۱

بلبل گلشن تصویر در و دیوارمروز ویرانی من موسم پرواز من است

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۱۲

جلدی است روزگار سراسر حدیث غمبر هر ورق که می نگرم مدعا یکی است

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۱۳

گیرم ز تو بینایی و گردم به تو حیرانالقصه به غیر از تو کسی در نظرم نیست

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۱۴

گویی که در آغوش نسیم است غبارمپوشید نظر هرکه نگاهش به من افتاد

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۱۵

به دل نشینی داغ تو برگ عیشی نیستهمین گل است که تا حشر رنگ و بو دارد