گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۲۸۸

ای شب چراغ دل ها صهباست در پیالهیا عکس روی ماهت پیداست در پیاله

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۲۸۹

دلا به کار جهان اضطراب یعنی چهشدن شناور بحر سراب یعنی چه

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۲۹۰

ز خود در عشق چون پروانه باید بی خبر گردیاگر خواهی شبی آن شمع را بر گرد سر گردی

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۲۹۱

تا کی به بزم شوق غمت جا کند کسیخون را به جای باده به مینا کند کسی

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۲۹۲

تا کی فراق نامه ات انشا کند کسیصد صفحه را به خون دل املا کند کسی

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۲۹۳

شود بس از نگاهی عارض آن تندخو رنگینماید در نظرها هر زمان آن ماهرو رنگی

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۲۹۴

به قدر دوستی بر حال مشتاقان نظر داریاز آن جمع است ما را دل که از دل ها خبر داری

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۲۹۵

آنکه رخ بنمود و روشن ساخت جان در تن توییآنکه آتش زد به من چون برق در خرمن تویی

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۲۹۶

رخ نمودی عاشقم کردی گذشتی یار هیمردم از درد جدایی رحمی ای دلدار هی

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۵۶ - داستان آن عاشق کی با معشوق خود برمی‌شمرد خدمتها و وفاهای خود را و شبهای دراز تتجافی جنوبهم عن المضاجع را و بی‌نوایی و جگر تشنگی روزهای دراز را و می‌گفت کی من جزین خدمت نمی‌دانم اگر خدمت دیگر هست مرا ارشاد کن کی هر چه فرمایی منقادم اگر در آتش رفتن است چون خلیل علیه‌السلام و اگر در دهان نهنگ دریا فتادنست چون یونس علیه‌السلام و اگر هفتاد بار کشته شدن است چون جرجیس علیه‌السلام و اگر از گریه نابینا شدن است چون شعیب علیه‌السلام و وفا و جانبازی انبیا را علیهم‌السلام شمار نیست و جواب گفتن معشوق او را

آن یکی عاشق به پیش یار خودمی شمرد از خدمت و از کار خود

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۲۹۷

یاد ما هرگز نکردی یار هیرفت کار از دست و دست از کار هی

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۲۹۸

جان من گر شدی از صحبت من سیر بگویگر شدی از من ماتم زده دلگیر بگوی

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۲۹۹

می کنم کعبه صفت طوف سر کوی کسیبرده از راه دلم را خم ابروی کسی

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۳۰۰

هرگز به کام دل ننشستیم رو به روییک لحظه با وصال تو ای ترک تند خوی

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۳۰۱

ای مهر دل فروز گل روی کیستیوی ماه نو نمونه ابروی کیستی

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۳۰۲

ای تندخو ز چیست که یارم نمی شوییک لحظه راحت دل زارم نمی شوی

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۳۰۳

نفس در سینه ام چون ناله تار است پنداریبساط عشرتم گرم از دل زار است پنداری

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۳۰۴

در کعبه و بتخانه ز حسن تو صنم هایعشق آمده و ریخته دل بر سر هم های

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۳۰۵

بس که کردم گریه شد خونابم از اعضا تهیدیده ام شد ز انتظار او ز دیدن ها تهی

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۳۰۶

بازآ که ز دل زنگ زدا بلکه تو باشیروشنگر آیینه ما بلکه تو باشی

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۵۷ - یکی پرسید از عالمی عارفی کی اگر در نماز کسی بگرید به آواز و آه کند و نوحه کند نمازش باطل شود جواب گفت کی نام آن آب دیده است تا آن گرینده چه دیده است اگر شوق خدا دیده است و می‌گرید یا پشیمانی گناهی نمازش تباه نشود بلک کمال گیرد کی لا صلوة الا بحضور القلب و اگر او رنجوری تن یا فراق فرزند دیده است نمازش تباه شود کی اصل نماز ترک تن است و ترک فرزند ابراهیم‌وار کی فرزند را قربان می‌کرد از بهر تکمیل نماز و تن را به آتش نمرود می‌سپرد و امر آمد مصطفی را علیه‌السلام بدین خصال کی فاتبع ملة ابراهیم لقد کانت لکم اسوة حسنة فی‌ابراهیم

آن یکی پرسید از مفتی به رازگر کسی گرید به نوحه در نماز

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۳۰۷

بینا نیم آن لحظه که با ما تو نباشیبی دیده ام آن روز که پیدا تو نباشی

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۳۰۸

بگذشت ز حد کار دل زار کجاییمردم ز غم ای مونس غم خوار کجایی

قصاب کاشانی

شمارهٔ ۳۰۹

به خود چند ای دل بی طاقت از افسانه ها پیچیچو موی دیده آتش هر زمان بر شانه ها پیچی