گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

جویای تبریزی

شمارهٔ ۹۵۰

تو و مستی و ناز و عشوه و مغرور خود بودنمن و بی طاقتی و راه صحرا و نیاسودن

جویای تبریزی

شمارهٔ ۹۵۱

چو رو از برقع آن رشک قمر می آورد بیرونبه چشم مردمک چون مور پر می آورد بیرون

سعدی شیرازی

بخش ۲۹ - حکایت در معنی ثمرات نکوکاری در آخرت

کسی دید صحرای محشر به خوابمس تفته روی زمین ز آفتاب

جویای تبریزی

شمارهٔ ۹۵۲

آشفته زلف را ز صبا می کنی مکنما را اسیر دام بلا می کنی مکن‏

جویای تبریزی

شمارهٔ ۹۵۳

بی سخن نیست ترا یک سر مو بیش دهنمو شکاف است زبان تو چو آیی به سخن

جویای تبریزی

شمارهٔ ۹۵۴

کی کمال مرد بدخو بر کسی گردد عیانگشته در دیوار پشت چین پیشانی نهان

جویای تبریزی

شمارهٔ ۹۵۵

چون شمیم غنچه آیی گر ز قید دل برونسیر عالم می کنی نارفته از منزل برون

جویای تبریزی

شمارهٔ ۹۵۶

خضر نتوانست نرد عشق آسان باختنباید اول در قمار عاشقی جان باختن

جویای تبریزی

شمارهٔ ۹۵۷

ز پهلوی ریاضت کسب انوار سعادت کندلت را از گداز تن حباب بحر رحمت کن

جویای تبریزی

شمارهٔ ۹۵۸

پنهان تراست ساعد سیمین در آستینیا جا گرفته دسته نسرین در آستین

جویای تبریزی

شمارهٔ ۹۵۹

ز خویشتن نفسی گر نهی قدم بیرونهمان بود که بتی آری از حرم بیرون

جویای تبریزی

شمارهٔ ۹۶۰

کرده تا از گرمی خویت حکایت سر زبانشعله می رقصد بهرنگ شمع بزمم بر زبان

جویای تبریزی

شمارهٔ ۹۶۱

غازه از عکس رخت بر چهره گلشن مزنبیش از این بر آتش مرغ چمن دامن مزن

سعدی شیرازی

بخش ۳۰ - حکایت

شنیدم که مردی غم خانه خوردکه زنبور بر سقف او لانه کرد

جویای تبریزی

شمارهٔ ۹۶۲

از نسیم صبحگاهی کرده در بر پیرهنبرنتابد یوسف بوی ترا هر پیرهن

جویای تبریزی

شمارهٔ ۹۶۳

نیست جای پانهادن بر زمینپرگل است امروز سرتاسر زمین

جویای تبریزی

شمارهٔ ۹۶۴

در خرام آمد چو آن مشکین سلاسل بر زمیننقش پا در اضطراب افتاد چون دل بر زمین

جویای تبریزی

شمارهٔ ۹۶۵

ساعد او می زند بر شمع کافور آستیندست حسنش می فشاند بر رخ حور آستین

جویای تبریزی

شمارهٔ ۹۶۶

خوبرو بسیار از کشمیر می آید برونگل بسی زین خاک دامنگیر می آید برون

جویای تبریزی

شمارهٔ ۹۶۷

برون آی از نقاب و مشهدم را رشک ایمن کن‏چراغی بر مزار کشتگان خویش روشن کن‏

جویای تبریزی

شمارهٔ ۹۶۸

لرزد از جورت دل خلق خدا بر خویشتنظلم می داری روا ظالم چرا بر خویشتن

جویای تبریزی

شمارهٔ ۹۶۹

از آن دو لب چه گل کام می توان چیدنکه بوسه ای به صد ابرام می توان چیدن

جویای تبریزی

شمارهٔ ۹۷۰

چون شمع برافروختی از باده کشیدنگلها بتوان زآتش رخسار تو چیدن

جویای تبریزی

شمارهٔ ۹۷۱

چون نهد عارف به پر از خلوت دل پا برونکی به جریان می رود از خویشتن دریا برون