گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۱۲۳ - مثل

آن یکی می خورد نان فخفرهگفت سایل چون بدین استت شره

حسین خوارزمی

شمارهٔ ۸۷

کسی که شیفته روی آن صنم باشدز طعن و سرزنش دشمنش چه غم باشد

حسین خوارزمی

شمارهٔ ۸۸

علاج عاشق مسکین حبیب می داندکه داروی دل غمگین طبیب می داند

حسین خوارزمی

شمارهٔ ۸۹

یک لحظه مرا بی رخت آرام نباشددل را بجز از لعل لبت کام نباشد

حسین خوارزمی

شمارهٔ ۹۰

سلطان نگر که پرسش درویش می کنداظهار لطف و مرحمت خویش می کند

حسین خوارزمی

شمارهٔ ۹۱

دردا که دوست هیچ رعایت نمی کندمردیم از عتاب و عنایت نمی کند

حسین خوارزمی

شمارهٔ ۹۲

دلبر برفت و درد دلم را دوا نکردآن شوخ بین که بر من مسکین چه ها نکرد

حسین خوارزمی

شمارهٔ ۹۳

نظر کنید که آن شهسوار می گذردقرار جان من بی قرار می گذرد

حسین خوارزمی

شمارهٔ ۹۴

اگر طریقه تو جمله ناز خواهد بودوظیفه من شیدا نیاز خواهد بود

حسین خوارزمی

شمارهٔ ۹۵

خرم دل آن کس که تمنای تو داردشادی کسی کو غم سودای تو دارد

حسین خوارزمی

شمارهٔ ۹۶

چون شب و روز مرا از تو عنایت باشدمن و ترک غم عشق این چه حکایت باشد

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۱۲۴ - حکایت مریدی کی شیخ از حرص و ضمیر او واقف شد او را نصیحت کرد به زبان و در ضمن نصیحت قوت توکل بخشیدش به امر حق

شیخ می شد با مریدی بی درنگسوی شهری نان بدانجا بود تنگ

حسین خوارزمی

شمارهٔ ۹۷

دوش از جمال دوست شبم روز گشته بودکان آفتاب شمع شب افروز گشته بود

حسین خوارزمی

شمارهٔ ۹۸

سلام من سوی آن شاه سرفراز بریدپیام من بر آن ماه دلنواز برید

حسین خوارزمی

شمارهٔ ۹۹

دل همیشه تکیه بر فضل الهی می کندجان گدای او شده است و پادشاهی می کند

حسین خوارزمی

شمارهٔ ۱۰۰

رندان که مقیمان خرابات الستنداز غمزه ساقی همه آشفته و مستند

حسین خوارزمی

شمارهٔ ۱۰۱

هر که را سلطان ما بیچارگی روزی کندبازش از روی عنایت چاره آموزی کند

حسین خوارزمی

شمارهٔ ۱۰۲

عاشقان چون با خیال یار خود پرداختندخلوت دل را ز غیر دوست خالی ساختند

حسین خوارزمی

شمارهٔ ۱۰۳

سحرگه باد نوروزی چو از گلزار می آیدمرا از بهر جان بخشی نسیم یار می آید

حسین خوارزمی

شمارهٔ ۱۰۴

بر آستان خرابات عشق مستانندکه نقد هر دو جهان را بهیچ نستانند

حسین خوارزمی

شمارهٔ ۱۰۵

صباح عید ز بهر صبوح برخیزندبر آتش دل ما آب زندگی ریزند

حسین خوارزمی

شمارهٔ ۱۰۶

ز شست عشق چو تیر بلا روان کردندنخست جان من خسته را نشان کردند

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۱۲۵ - حکایت آن گاو کی تنها در جزیره‌ای‌ست بزرگ، حق تعالی آن جزیرهٔ بزرگ را پر کند از نبات و ریاحین کی علفِ گاو باشد. تا به شب آن گاو همه را بخورَد و فربه شود چون کوه پاره‌ای. چون شب شود خوابش نبرَد از غصه و خوف کی همه صحرا را چریدم فردا چه خورم تا ازین غصه لاغر شود. هم‌چون خلال روز برخیزد همه صحرا را سبزتر و انبوه‌تر بیند از دی؛ باز بخورَد و فربه شود باز شبش همان غم بگیرد سالهاست کی او هم‌چنین می‌بیند و اعتماد نمی‌کند

یک جزیره سبز هست اندر جهاناندرو گاویست تنها خوش دهان

حسین خوارزمی

شمارهٔ ۱۰۷

عید است و حریفان ز می عشق خرابندای دوست مپندار که سرمست شرابند