گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

حسین خوارزمی

شمارهٔ ۱۹۶

ای فاش کرده عشق تو راز نهان منبالای تو بلای دل ناتوان من

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۱۳۴ - معنی ما شاء الله کان یعنی خواست خواست او و رضا رضای او جویید از خشم دیگران و رد دیگران دلتنگ مباشید آن کان اگر چه لفظ ماضیست لیکن در فعل خدا ماضی و مستقبل نباشد کی لیس عند الله صباح و لا مساء

قول بنده ایش شاء الله کانبهر آن نبود که تنبل کن در آن

حسین خوارزمی

شمارهٔ ۱۹۷

بدین کرشمه بهر جانبی نگاه مکنبخون غمزدگان چشمها سیاه مکن

حسین خوارزمی

شمارهٔ ۱۹۸

باختیار نگشتم ز کوی دوست برونز آستانه لیلی کجا رود مجنون

حسین خوارزمی

شمارهٔ ۱۹۹

ای غم سودای تو خلوت نشین جان مندرد روح افزای تو سرمایه درمان من

حسین خوارزمی

شمارهٔ ۲۰۰

یارب مه تابان من یا نور ربانی است اینعیسی چارم آسمان یا یوسف ثانی است این

حسین خوارزمی

شمارهٔ ۲۰۱

روزی اگر گذار تو افتد بخاک منفریاد بشنوی ز دل دردناک من

حسین خوارزمی

شمارهٔ ۲۰۲

ای در همه عالم پنهان تو و پیدا توهم درد دل عاشق هم اصل مداوا تو

حسین خوارزمی

شمارهٔ ۲۰۳

جان خود قربان به تیغ جان ستانش می کنمتا بدین حیلت ببندم خویش بر فتراک او

حسین خوارزمی

شمارهٔ ۲۰۴

باز آتشی در جان من زد عشق شورانگیز تونو شد جراحتهای غم از غمزه خونریز تو

حسین خوارزمی

شمارهٔ ۲۰۵

بیا در بزم عشق ای دل حریف درد جانان شوبرافشان جان بروی یار و از سر تا قدم جان شو

حسین خوارزمی

شمارهٔ ۲۰۶

بر جگر آبم نماند از آتش سودای اوخاک ره گشتم در این سودا که بوسم پای او

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۱۳۵ - و هم‌چنین قد جف القلم یعنی جف القلم و کتب لا یستوی الطاعة والمعصیة لا یستوی الامانة و السرقة جف القلم ان لا یستوی الشکر و الکفران جف القلم ان الله لا یضیع اجر المحسنین

هم چنین تاویل قد جف القلمبهر تحریضست بر شغل اهم

حسین خوارزمی

شمارهٔ ۲۰۷

پای خیال سست شد در طلب وصال توکاش بخواب دیدمی یکنفسی خیال تو

حسین خوارزمی

شمارهٔ ۲۰۸

ای دل و جان عاشقان شیفته لقای توعقل فضول کی برد راه بکبریای تو

حسین خوارزمی

شمارهٔ ۲۰۹

ای که در ظاهر مظاهر آشکارا کرده ایسر پنهان هویت را هویدا کرده ای

حسین خوارزمی

شمارهٔ ۲۱۰

گفته ای الیوم اکملت لکم دین الهدیآن زمان کین رحمت مهداة اهدا کرده ای

حسین خوارزمی

شمارهٔ ۲۱۱

ای وجودت مظهر اسمای حسنی آمدهوی ز جودت عالم و آدم هویدا آمده

حسین خوارزمی

شمارهٔ ۲۱۲

ای ز ما و من شده فانی بهنگام شهودپس ترا بر مقعد صدق احد جا آمده

حسین خوارزمی

شمارهٔ ۲۱۳

دست بختم کوته است از دامن وصلت که هستپایه من سست قدرت بخت والا آمده

حسین خوارزمی

شمارهٔ ۲۱۴

دیده متاع قلب مرا صد هزار عیبوانگه ز روی لطف خریدار آمده

حسین خوارزمی

شمارهٔ ۲۱۵

ساقی بیار جامی زان باده شبانهعشاق را نوا ده مطرب بیک ترانه

حسین خوارزمی

شمارهٔ ۲۱۶

ای گنج سودای ترا کنج دلم ویرانهشمع تجلای ترا شهباز جان پروانه

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۱۳۶ - حکایت آن درویش کی در هری غلامان آراستهٔ عمید خراسان را دید و بر اسبان تازی و قباهای زربفت و کلاهای مغرق و غیر آن پرسید کی اینها کدام امیرانند و چه شاهانند گفت او را کی اینها امیران نیستند اینها غلامان عمید خراسانند روی به آسمان کرد کی ای خدا غلام پروردن از عمید بیاموز آنجا مستوفی را عمید گویند

آن یکی گستاخ رو اندر هریچون بدیدی او غلام مهتری