گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

فایز

شمارهٔ ۵۱

ز هم بگسسته ای بند نقابتکه بنمایی به مردم آفتابت

فایز

شمارهٔ ۵۲

سرم پر شور شیدای تو کافیستدلم داغ تمنای تو کافیست

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۱۲ - حکایت آن صیادی کی خویشتن در گیاه پیچیده بود و دستهٔ گل و لاله را کله‌وار به سر فرو کشیده تا مرغان او را گیاه پندارند و آن مرغ زیرک بوی برد اندکی کی این آدمیست کی برین شکل گیاه ندیدم اما هم تمام بوی نبرد به افسون او مغرور شد زیرا در ادراک اول قاطعی نداشت در ادراک مکر دوم قاطعی داشت و هو الحرص و الطمع لا سیما عند فرط الحاجة و الفقر قال النبی صلی الله علیه و سلم کاد الفقر ان یکون کفرا

رفت مرغی در میان مرغزاربود آنجا دام از بهر شکار

فایز

شمارهٔ ۵۳

سخن آهسته تر گو دلبر این جاستبت حوراوش مه پیکر این جاست

فایز

شمارهٔ ۵۴

بهشت است این زمین یا کوی یار استکه خاکش نافه مشک تتار است

فایز

شمارهٔ ۵۵

نه قامت تازه سرو جویبار استنه نرگس چشم آهوی تتار است

فایز

شمارهٔ ۵۶

اگر از روی تو مهجورم ای دوستز درد دوریت رنجورم ای دوست

فایز

شمارهٔ ۵۷

تو خوبی او ز خوبی بی نیاز استتو سروی آن پری رخ سرو ناز است

فایز

شمارهٔ ۵۸

تو که هیچت ز حال ما خبر نیستخبر زین کام خشک و چشم تر نیست

فایز

شمارهٔ ۵۹

مرا یاران وصیت این چنین استکه در هر جا که آن جانان مکین است

فایز

شمارهٔ ۶۰

به لب خال سیاهت جایگاهستشب من بدتر از خال سیاهست

فایز

شمارهٔ ۶۱

دگر از نو نوای نی بلند استمگر چون من زهجران گله مند است

فایز

شمارهٔ ۶۲

برو قاصد که در رفتن ثوابستبه تعجیلی برو حالم خرابست

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۱۳ - حکایت آن شخص کی دزدان قوج او را بدزدیدند و بر آن قناعت نکرد به حیله جامه‌هاش را هم دزدیدند

آن یکی قج داشت از پس می کشیددزد قج را برد حبلش را برید

فایز

شمارهٔ ۶۳

دلم را تیر مژگانت شکار استنه مجبوریست دل خود خواستار است

فایز

شمارهٔ ۶۴

نه هر سرچشمه ای آب زلالستنه هر لاله رخی صاحب کمالست

فایز

شمارهٔ ۶۵

بتا از کجرویهایت شکایتولی با کس نگویم این حکایت

فایز

شمارهٔ ۶۶

مبر نام جدایی ترسم ای دوستکه همچون مار بیرون آیم از پوست

فایز

شمارهٔ ۶۷

خبر از دل ندارم نیست یا هستبرید از ما و با دلدار پیوست

فایز

شمارهٔ ۶۸

به چشمان تو دل دادم امانتلب و دندان تو کرده خیانت

فایز

شمارهٔ ۶۹

شب ابر است و دنیا تیره تار استخیالم پاسبان کوی یار است

فایز

شمارهٔ ۷۰

خدنگ مه جبینان دلنشین استجفای نازنینان نازنین است

فایز

شمارهٔ ۷۱

چرا خواهی که من آیم به غربتچرا باید کشم این رنج و محنت

فایز

شمارهٔ ۷۲

به تیرم زد کمان افکند در پشتکه یعنی من ندانم کی تو را کشت