گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

فایز

شمارهٔ ۹۴

نه هر آهوی دشت آهوی چین استنه هر گاوی که بینی عنبرین است

فایز

شمارهٔ ۹۵

بت زورق نشینم در امان بادخدایش از بلایا حرز جان باد

فایز

شمارهٔ ۹۶

بت نامهربان دیدی چها کردوفا کردیم و او با ما جفا کرد

فایز

شمارهٔ ۹۷

سحر شبنم چو بر گیسویش افتادبه عالم شورشی از بویش افتاد

فایز

شمارهٔ ۹۸

بشارت باد ای دل دلبر آمدبه پیشت آن بت مه پیکر آمد

فایز

شمارهٔ ۹۹

نه قاصد نه پیام دلبر آمدنه شام غم نه عمر من سر آمد

فایز

شمارهٔ ۱۰۰

زمن گشتی جدا ای سرو آزادنبودم یک زمانی بی تو دلشاد

فایز

شمارهٔ ۱۰۱

بیا تا برگ گل نارفته بر بادگلی چینیم و بنشینیم دلشاد

فایز

شمارهٔ ۱۰۲

مرا تا دل به تن تسلیم کردندهمی مهر بتان تعلیم کردند

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۱۷ - حکایت آن عاشق کی شب بیامد بر امید وعدهٔ معشوق بدان وثاقی کی اشارت کرده بود و بعضی از شب منتظر ماند و خوابش بربود معشوق آمد بهر انجاز وعده او را خفته یافت جیبش پر جوز کرد و او را خفته گذاشت و بازگشت

عاشقی بودست در ایام پیشپاسبان عهد اندر عهد خویش

فایز

شمارهٔ ۱۰۳

بتی کز ناز پا بر دل گذاردستم باشد که پا بر گل گذارد

فایز

شمارهٔ ۱۰۴

به جز من هر که با دلبر نشیندالهی بر دلش خنجر نشیند

فایز

شمارهٔ ۱۰۵

اگر صد تیر ناز از دلبر آیدمکن باور که آه از دل بر آید

فایز

شمارهٔ ۱۰۶

جوانی هست چون گنجی خدا دادخوشا آن کس که این گنجش خدا داد

فایز

شمارهٔ ۱۰۷

کسی که آگه ز حال ما نباشدگرم شنعت کند بی جا نباشد

فایز

شمارهٔ ۱۰۸

خیالت گر نبودی دل چه می کردوگر شوقت نبد حاصل چه می کرد

فایز

شمارهٔ ۱۰۹

سحر چون زهره از مشرق برآمدنگارم همچو مه از در درآمد

فایز

شمارهٔ ۱۱۰

سحر گاهان به گلشن انجمن بودگل نسرین و سرو و یاسمن بود

فایز

شمارهٔ ۱۱۱

حصار دوست گر ز آهن بر آرندبه دورش خندقی از اخگر آرند

فایز

شمارهٔ ۱۱۲

بتم سرپنجه با لوح و قلم زدزمین و آسمان از نو به هم زد

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۱۸ - استدعاء امیر ترک مخمور مطرب را به وقت صبوح و تفسیر این حدیث کی ان لله تعالی شرابا اعده لاولیائه اذا شربوا سکروا و اذا سکروا طابوا الی آخر الحدیث. می در خم اسرار بدان می‌جوشد؛ تا هر که مجردست از آن می‌نوشد قال الله تعالی ان الابرار یشربون این می که تو می‌خوری حرامست ما می نخوریم جز حلالی «جهد کن تا ز نیست هست شوی وز شراب خدای مست شوی»

اعجمی ترکی سحر آگاه شدوز خمار خمر مطرب خواه شد

فایز

شمارهٔ ۱۱۳

بهار آمد زمین فیروزه گون شدبه عزم سیر دلدارم برون شد

فایز

شمارهٔ ۱۱۴

ره عشقست باید ز آن حذر کردبه اول گام باید ترک سر کرد

فایز

شمارهٔ ۱۱۵

به دل گفتم مکن این قدر فریادکه اندر خرمن صبر آتش افتاد