گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

فایز

شمارهٔ ۲۴۷

به تیر ناوک مژگان دل دوزهدف گشته دل صد پاره امروز

فایز

شمارهٔ ۲۴۸

پی تعظیم قدر دلبر امروززخاور خور فرود آرد سر امروز

فایز

شمارهٔ ۲۴۹

نگفتم دل از آن گیسو بپرهیزتو زخم آلوده با غیری میامیز

فایز

شمارهٔ ۲۵۰

دلا دلدارت آمد با خبر باشزتشویش جدایی بر حذر باش

فایز

شمارهٔ ۲۵۱

گهی در خواب بینم قد و بالاشگهی یاد آورم زلف چلیپاش

فایز

شمارهٔ ۲۵۲

سحر از شوق جانان مست و مدهوشرسانیدم همی دستم به گیسوش

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۳۲ - قصهٔ هلال کی بندهٔ مخلص بود خدای را صاحب بصیرت بی‌تقلید پنهان شده در بندگی مخلوقان جهت مصلحت نه از عجز چنانک لقمان و یوسف از روی ظاهر و غیر ایشان بندهٔ سایس بود امیری را و آن امیر مسلمان بود اما چشم بسته داند اعمی که مادری دارد لیک چونی بوهم در نارد اگر با این دانش تعظیم این مادر کند ممکن بود کی از عمی خلاص یابد کی اذا اراد الله به عبد خیرا فتح عینی قلبه لیبصره بهما الغیب این راه ز زندگی دل حاصل کن کین زندگی تن صفت حیوانست

چون شنیدی بعضی اوصاف بلالبشنو اکنون قصه ضعف هلال

فایز

شمارهٔ ۲۵۳

سحر امشب دمی بر جای خود باشکه من ترسانم از تو همچو خفاش

فایز

شمارهٔ ۲۵۴

دلا خون شو مکن افشای رازشبکش گر کوه باشد بار نازش

فایز

شمارهٔ ۲۵۵

مسلسل حلقه حلقه زلف خوشبوشکمند آسا فکنده بر سر دوش

فایز

شمارهٔ ۲۵۶

فغان از امشب و یاد از شب دوشکه با دلبر ببودم دوش بر دوش

فایز

شمارهٔ ۲۵۷

شب عید است و هر کس با عزیزشکند بازی به زلف مشک بیزش

فایز

شمارهٔ ۲۵۸

شدم غافل اسیر چشم مستشبه نادانی بدادم دل به دستش

فایز

شمارهٔ ۲۵۹

نه از دل می رود بیرون خیالشنه از یادم رود یک دم وصالش

فایز

شمارهٔ ۲۶۰

در آمد یار از رخ نور ساطعمنور کرده آفاق از لوامع

فایز

شمارهٔ ۲۶۱

زهجرت سینه و دامن کنم چاکروان سازم سرشک از دیده بر خاک

فایز

شمارهٔ ۲۶۲

زره پوشیده ای با من کنی جنگکنی پهنای گیتی را به من تنگ

جلال الدین محمد مولوی

بخش ۳۳ - حکایت در تقریر همین سخن

آن یکی اسپی طلب کرد از امیرگفت رو آن اسپ اشهب را بگیر

فایز

شمارهٔ ۲۶۳

زاسب افتادم و شد کار مشکلسراپا معجری شد در مقابل

فایز

شمارهٔ ۲۶۴

تو که ملای قرآن خوانی ای دلتو که درد دلم می دانی ای دل

فایز

شمارهٔ ۲۶۵

مرا تن زورق است و ناخدا دلدر این زورق بود فرمانروا دل

فایز

شمارهٔ ۲۶۶

زما آن چشم و ابرو می برد دللب و دندان و گیسو می برد دل

فایز

شمارهٔ ۲۶۷

خوشا روزی تو گل بودی مو بلبلتو گفتی صبر کن کردم تحمل

فایز

شمارهٔ ۲۶۸

غراب عشق اندر بندر دلعلم زد بهر فتح کشور دل