گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۲۵۴

من توام تو منی ای دوست مرو از بر خویشخویش را غیر مینگار و مران از در خویش

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۲۵۵

اندک اندک راه زد سیم و زرشمرگ و جسک نو فتاد اندر سرش

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۲۵۶

آنک جانش داده‌ای آن را مکشور ندادی نقش بی‌جان را مکش

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۲۵۷

چون تو شادی بنده گو غمخوار باشتو عزیزی صد چو ما گو خوار باش

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۲۵۸

آن مایی همچو ما دلشاد باشدر گلستان همچو سرو آزاد باش

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۲۵۹

عقل آمد عاشقا خود را بپوشوای ما ای وای ما از عقل و هوش

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۲۶۰

اندرآمد شاه شیرینان ترشجان شیرینم فدای آن ترش

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۲۶۱

روی تو جان جانست از جان نهان مدارشآنچ از جهان فزونست اندر جهان درآرش

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۲۶۲

گر جان به جز تو خواهد از خویش برکنیمشور چرخ سرکش آید بر همدگر زنیمش

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۲۶۳

سرمست شد نگارم بنگر به نرگسانشمستانه شد حدیثش پیچیده شد زبانش

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۲۶۴

می‌گفت چشم شوخش با طره سیاهشمن دم دهم فلان را تو درربا کلاهش

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۲۶۵

آن مه که هست گردون گردان و بی‌قرارشوان جان که هست این جان وین عقل مستعارش

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۲۶۶

روحیست بی‌نشان و ما غرقه در نشانشروحیست بی‌مکان و سر تا قدم مکانش

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۲۶۷

در عشق آتشینش آتش نخورده آتشبی‌چهره خوش او در خوش هزار ناخوش

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۲۶۸

صد سال اگر گریزی و نایی بتا به پیشبرهم زنیم کار تو را همچو کار خویش

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۲۶۹

آینه‌ام من آینه‌ام من تا که بدیدم روی چو ماهشچشم جهانم چشم جهانم تا که بدیدم چشم سیاهش

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۲۷۰

مستی امروز من نیست چو مستی دوشمی‌نکنی باورم کاسه بگیر و بنوش

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۲۷۱

باز درآمد طبیب از در رنجور خویشدست عنایت نهاد بر سر مهجور خویش

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۲۷۲

باز فرود آمدیم بر در سلطان خویشبازگشادیم خوش بال و پر جان خویش

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۲۷۳

ما به سلیمان خوشیم دیو و پری گو مباشحسن تو از حد گذشت شیوه گری گو مباش

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۲۷۴

خواجه چرا کرده‌ای روی تو بر ما تُرُشزین شکرستان برو! هست کس این جا تُرُش

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۲۷۵

چون بزند گردنم سجده کند گردنششیر خورد خون من ذوق من از خوردنش

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۲۷۶

باز درآمد ز راه بیخود و سرمست دوشتوبه کنان توبه را سیل ببردست دوش

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۲۷۷

خواجه غلط کرده‌ای در صفت یار خویشسست گمان بوده‌ای عاقبت کار خویش