گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۵

به خلوت بهل شیخ دل مرده راکه دوزخ بهشت است افسرده را

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۶

پس از اجل به که روشن شود نکویی ماگر استخوان ننماید سفید رویی ما

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۷

ای بی تو از خون بسته گل مژگان من بر خارهاخار است دور از روی تو در چشم من گلزارها

سعدی شیرازی

بخش ۱۲ - حکایت معروف کرخی و مسافر رنجور

کسی راه معروف کرخی بجستکه بنهاد معروفی از سر نخست

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۸

هوای دیدنت ای ترک تند خوست مرانگاه کن که هلاک خود آرزوست مرا

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۹

به هم متاب دگر سنبل پریشان رایکی مساز به قتلم دو نا مسلمان را

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۶۰

زلف چو مار او کشد در دهن بلا مراچون نروم که مو کشان می کشد اژدها مرا

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۶۱

کس نبودش خبر از زشتی و زیبایی ماآتش دل علم افروخت به رسوایی ما

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۶۲

این حسن و ملاحت نگر آن کان نمک راکاتش زده در رشته جان شمع فلک را

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۶۳

دل اگر زغم خروشد چه غم از خروش اوراکه فغان دردمندان نرسد بگوش اورا

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۶۴

پیش تو دیده گر نبود غرق خون مراخون می چکد زدیده و دل در درون مرا

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۶۵

اگرچه از رخ خود چشم بسته یی ما رانهان ز چشمی و در دل نشسته یی ما را

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۶۶

اگر تو وصل نبخشی چه چاره سوخته رابه آفتاب چه نسبت ستاره سوخته را

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۶۷

چون شمع اگرچه آنمه مهرش گداخت ما رابرق چراغ حسنش جان تازه ساخت ما را

سعدی شیرازی

بخش ۱۳ - حکایت در معنی سفاهت نااهلان

طمع برد شوخی به صاحبدلینبود آن زمان در میان حاصلی

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۶۸

پیش از آن کین گرد هستی سر زند از خاک مابا رخ خوبت نظر می باخت چشم پاک ما

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۶۹

در گریبان ریز ساغر زاهد سالوس راتا بسوزد ز آتش می خرقه ناموس را

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۷۰

زشت است کان نکورو از حد برد جفا راگر بد نیاید او را طاقت نماند ما را

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۷۱

چون تو گویی سخن این دلشده را گوش کجادل کجا عقل کجا فهم کجا هوش کجا

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۷۲

نقشبندی که کسان عاشق و مستند او راگو چنین ساز بتی تا بپرستند او را

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۷۳

نیست آن در که ز گوش آمده تا دوش ترامی چکد آب لطافت زبنا گوش ترا

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۷۴

باز چون شمع سحر رشته جان سوخت مرامرده بودم دگر آن شمع بر افروخت مرا

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۷۵

ز فتراک سوار من چه معراجی است آهو راسر آن آهویی گردم که قربان می شود او را

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۷۶

چون به زنجیر محبت بسته یی پای مراعفو باید کردنت دیوانگی های مرا