گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۳۳

از که نالم که فغان از دل ریش است مراهر بلایی که بود از دل خویش است مرا

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۳۴

آتش رخی کز یاد او آهی ز جان خیزد مراچون شمع اگر نامش برم دود از زبان خیزد مرا

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۳۵

آن کعبه ی جان سوی خود می خواند از یاری مراای گریه در خون جگر آلوده نگذاری مرا

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۳۶

بس که خطش سوخت از غم صددل نومید رادود دلها تیره کرد آیینه خورشید را

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۳۷

بهل حکایت شیرین به کوهکن ما راچراغ مرده چه پرتو دهد دل ما را

سعدی شیرازی

بخش ۱۰ - حکایت در معنی عزت نفس مردان

سگی پای صحرانشینی گزیدبه خشمی که زهرش ز دندان چکید

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۳۸

گر کند ابر کرم میل تن خاکی ماچه تفاوت کند آلودگی و پاکی ما

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۳۹

که ره دهد سوی آن سایه همای مرابه وصل او که رساند مگر خدای مرا

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۴۰

آه کز دست دل این سینه ریش است مراهر بلایی که بود از دل خویش است مرا

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۴۱

گر التفات بود شمع مجلس ما رابه کیمیای نظر زر کند مس ما را

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۴۲

از رقیبان تو صد خار جگر هست مرابه جز از درد تو صد درد دگر هست مرا

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۴۳

شیشه پر از زهر چند چرخ ستم پیشه راکیست که سنگی زند بشکند این شیشه را

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۴۴

نبود از عاشقی بیم ملامت سینه ریشان رامرا عشق تو رسوا کرد تا عبرت شد ایشان را

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۴۵

جایی که بجوش آرد گل بلبل زاری راشاید که چو ما سوزد حسن تو هزاری را

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۴۶

مژده گل چه میدهی عاشق مستمند راداغ دل است هر گلی مرغ اسیر بند را

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۴۷

جز وصل هوس نیست چو پروانه خسان راکو شمع که آتش زند این بوالهوسان را

سعدی شیرازی

بخش ۱۱ - حکایت خواجه نیکوکار و بنده نافرمان

بزرگی هنرمند آفاق بودغلامش نکوهیده اخلاق بود

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۴۸

زدرد میرم و گویی که بیش از این باداتو گر خوشی که چنین باشم این چنین بادا

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۴۹

از بس که خورم بر جگر از طعنه سنان هاخون شد جگر ریش من از زخم زبان ها

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۰

غم ندارد ز گدایی تن غم پرور ماگو هما سایه دولت مفکن بر سر ما

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۱

پنجه خطاست با بتان خسته دل خراب راخاصه بتی که بشکند پنجه آفتاب را

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۲

چون رنجه شود خوی تو از همسری مامحرومی ما به بود از محرمی ما

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۳

ای خضر که همدم شده ای آب بقا رازنهار به یاد آر لب تشنه ما را

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۴

کوی تو که من از همه کس واپسم آنجامعراج مراد است کجا می رسم آنجا