گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

کلیم

غزل شمارهٔ ۱۵۶

عاقل سپر زخم زبان گوش گران یافتگر عقل بود این سپر از پنبه توان یافت

کلیم

غزل شمارهٔ ۱۵۷

آن صید پیشه فکر مدارا نکرده استگر سربریده رشته ز پا وانکرده است

کلیم

غزل شمارهٔ ۱۵۸

دل بزیب و زینت دوران هنرپرور نبستغیر نقش بوریا بر خویشتن زیور نبست

کلیم

غزل شمارهٔ ۱۵۹

دل یوسف نژادان یوسف چاه زنخدانتگریبان چاک می روید گل از شوق گریبانت

کلیم

غزل شمارهٔ ۱۶۰

در کلبه ما تا بکمر موج شرابستتا ساغر تبخاله ما پر می نابست

کلیم

غزل شمارهٔ ۱۶۱

چشم دلجویی دلم از مردم عالم نداشتداغ من مرهم ندید و راز من محرم نداشت

کلیم

غزل شمارهٔ ۱۶۲

آن جنگجو که هیچ ملال از جفا نداشتصلحش بسان رنجش عاشق بقا نداشت

کلیم

غزل شمارهٔ ۱۶۳

دل دامن مجاورت چشم تر گرفتبا طفل اشک صحبت دیوانه درگرفت

کلیم

غزل شمارهٔ ۱۶۴

راحتی دارم که با سودای عشقم کار نیستور جگر سوزی ندارم چشمم آتشبار نیست

نظامی گنجوی

بخش ۲۲ - جنگ کردن نوفل با قبیلهٔ لیلی

نوفل ز چنین عتاب دلکششد نرم چنانکه موم از آتش

کلیم

غزل شمارهٔ ۱۶۵

فراق همنفسان جان بیقرارم سوختگیاه خشکم و هجران نوبهارم سوخت

کلیم

غزل شمارهٔ ۱۶۶

ناله می آید بکویت راه چندان دور نیستگر تو هم گاهی کنی یاد اسیران دور نیست

کلیم

غزل شمارهٔ ۱۶۷

چشم پوشیدن ز نیک و بد چراغ دیده استروشنی دل را ز نور دیده ها پوشیده است

کلیم

غزل شمارهٔ ۱۶۸

دجله اشک از بهار شوق طغیان کرده استرازهای سینه را خاشاک طوفان کرده است

کلیم

غزل شمارهٔ ۱۶۹

دلها بیک نظاره ز نظارگان گرفتاز یک گشاد تیر بلا صد نشان گرفت

کلیم

غزل شمارهٔ ۱۷۰ - در مدح شاه‌جهان

کردست تیغت از سر خصم ابتدای فتحاینست ابتدا چه بود انتهای فتح

کلیم

غزل شمارهٔ ۱۷۱

گاهی از خاک درت مرهم به زخم ما ببنداینچنین مگذار ما را یا رها کن یا ببند

کلیم

غزل شمارهٔ ۱۷۲

هر کس بتو دلربا نشیندبسیار ز خود جدا نشیند

کلیم

غزل شمارهٔ ۱۷۳

از هجوم خط دلی باطره پرفن نماندمور چندان شد که آخر دانه در خرمن نماند

کلیم

غزل شمارهٔ ۱۷۴

زآن همه صبر و سکون در دل کف خوناب ماندکاروان ما بجای آتش از وی آب ماند

نظامی گنجوی

بخش ۲۳ - عتاب کردن مجنون با نوفل

مجنون چو شنید بوی آزرمکرد از سر کین کمیت را گرم

کلیم

غزل شمارهٔ ۱۷۵

مرا همیشه مربی چو طالع دون بودترقی ام چه عجب گر چو شمع وارون بود

کلیم

غزل شمارهٔ ۱۷۶

بوقت گرسنگی نفس دون گدایی کردچو یافت یک لب نای دعوی خدایی کرد

کلیم

غزل شمارهٔ ۱۷۷

طره ات گر ز دلم صبر چنین خواهد بردگریه ام شکوه زلف تو به چین خواهد برد