گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۹۸

بی اختیار ماست که دل بیقرار ازوستما را چه اختیار بود از اوست

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۹۹

در عهد تو آسوده کس از داغ ستم نیستگر سنگ سیاه است که بی آتش غم نیست

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۱۰۰

به عهد یوسف من کز فرشته افزون استکسی حکایت لیلی کند که مجنون است

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۱۰۱

نور دو چشم کز برم بریده رفته استهیچ نمی رود زدل گرچه زدیده رفته است

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۱۰۲

چو سوختم از عشق و شستم از جان دستهنوز گریه نمی داردم ز دامان دست

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۱۰۳

شادم اگرچه خاطرم اندوهگین ازوستکم شادیست این که دل من غمین ازوست

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۱۰۴

گویم سیاه بختی ام از دود آه کیستچون خود ستاره سوخته باشم گناه کیست

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۱۰۵

گرچه حسن همه کس آفت اهل نظرستحسن خورشید مرا جذبه مهری دگرست

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۱۰۶

نیازمند ترا رسم خود پسندی نیستطریق اهل دلان غیر دردمندی نیست

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۱۰۷

باز از سر زلف دل آشفته خبر یافتهر رشته مقصود که گم کرد دگر یافت

سعدی شیرازی

بخش ۱۷ - حکایت در معنی تواضع و نیازمندی

ز ویرانه عارفی ژنده پوشیکی را نباح سگ آمد به گوش

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۱۰۸

بسکه به دل می زنم سنگ که دلدار رفتکار دل از دست شد دست هم از کار رفت

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۱۰۹

تاخریدار تو شد گل آبرو صدجا فروختهرکه یوسف میخرد نتاوند استغنا فروخت

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۱۱۰

عاشق مجنونم و صحرای غم جای من استگر بمیرم دورازو کس را چه پروای من است

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۱۱۱

گمره عشقم و نبود به من مست گرفتکه چنین می بردم او که مرا دست گرفت

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۱۱۲

وقت طرب ایام گل و موسم کشت استمیخانه ما در همه ایام بهشت است

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۱۱۳

جز از وصال تو با کس سر وصولم نیستبه جز قبول تو هیچ از جهان قبولم نیست

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۱۱۴

من سری دارم که بر خاک ره از جولان اوستهرکه بردارد زخاک ره سر من زان اوست

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۱۱۵

لوح خاک ما به خون نقش از دل صد چاک ماستعاشقان را تخته تعلیم لوح خاک ماست

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۱۱۶

شمعی که گرم خشم تر از برق لامع استگر عالمی به جور بسوزد چه مانع است

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۱۱۷

در بت پرستی قبله ام چون آن بت روحانی استدر سجده شکر حقم کاین دولتم ارزانی است

سعدی شیرازی

بخش ۱۸ - حکایت حاتم اصم

گروهی برآنند از اهل سخنکه حاتم اصم بود باور مکن

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۱۱۸

آن شوخ سوارست و سوی ما گذرش نیستخورشید بلندست و شب ما سحرش نیست

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۱۱۹

بر صید حرم تیغ مزن زانکه حرام استکار دل صد خسته به یک غمزه تمام است