گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۲۰۷

از عالم جان آنچه بما فیض رسان استحسن خوش و آواز خوش خوش نفسان است

سعدی شیرازی

بخش ۲۷ - حکایت

یکی خوب کردار خوش خوی بودکه بد سیرتان را نکو گوی بود

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۲۰۸

یار اگر میکشدت دل بنه ایدل گله چیستغیر تسلیم و رضا چاره درین مسیله چیست

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۲۰۹

گنج قارون بزمین رفت و ملامت باقی استعشق گنجی است که تا روز قیامت باقی است

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۲۱۰

من که چون شمع ز داغ تو صدم روشنی استگر بگریم ز غمت غایت تر دامنی است

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۲۱۱

نوروز من از طلعت چون ماه تو عید استنوروز بدین طلعت فیروز که دیدست

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۲۱۲

ز گریه دل پر و لب همچو غنچه خندان استچو گل شکفته ام از گریه خنده ام زان است

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۲۱۳

گر کوه تحمل کسی از بار ستم نیستدر عشق تو ثابت قدم آن سست قدم نیست

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۲۱۴

سکون خاطر من بی تو سرو قامت نیستچو باد یک نفسم بی تو استقامت نیست

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۲۱۵

گر تیغ تو خواهد سر و جان هم چه نزاع استجان پیش تو چون خاک بود سر چه متاع است

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۲۱۶

اسیر عشق ترا میل گشت باغ کجاستوگر به باغ رود هم دمی فراغ کجاست

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۲۱۷

تاخار عشق در جگر من شکسته استهر گل که هست در نظر من شکسته است

سعدی شیرازی

بخش ۲۸ - حکایت ذوالنون مصری

چنین یاد دارم که سقای نیلنکرد آب بر مصر سالی سبیل

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۲۱۸

بمردمی چو سگ یار کس بعالم نیستکسی که نیست سگ کوی یار آدم نیست

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۲۱۹

گریه ام دید و چو گل از خنده آن مهوش شکفتدر خزان پیریم آخر بهاری خوش شکفت

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۲۲۰

خوش درآ در خانه دل زانکه جان از خانه رفتکم کن این نا آشنایی کز میان بیگانه رفت

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۲۲۱

دل ز غم تا کی کند فریاد خاموشی خوش استساقیا جامی بده کز غم فراموشی خوش است

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۲۲۲

دیوانه یارم من و با کس نظرم نیستمشغول خودم وز همه عالم خبرم نیست

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۲۲۳

سرومن صد خارم از دست تو در پا رفته استدست من گیر از کرم چون پایم از جا رفته است

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۲۲۴

هرکه عاشق شد چو شمع آزاده از دل مردگی استزندگی دلگرمی عشق است و مرگ افسردگی است

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۲۲۵

گیرم که دل از یاد تو خرسند توان داشتبی جان تن فرسوده نگه چند توان داشت

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۲۲۶

بازم از چشم آنسوار سرکش خونخوار رفتشد عنان از دست و دست از کار و کار از چاره رفت

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۲۲۷

جانم در آتش از ستم ماهپاره ایستدل غرق خون و دیده خراب نظاره ایست

سعدی شیرازی

بخش ۱ - سر آغاز

شبی زیت فکرت همی سوختمچراغ بلاغت می افروختم