گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۴۰۳

هر کس که پا نهاد بکویت ز دست رفتهشیار و عاقل آمد و مجنون و مست رفت

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۴۰۴

ناصح چو دل نماند نصیحت چه فایدهپندم مده به هرزه که تیرم ز شست رفت

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۴۰۵

داغ دلم آن نیست که بامن سخنت نیستاین داغ دلم سوخت که پروای منت نیست

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۴۰۶

آنشمع که حسنش دل ارباب وفا سوختدر هرکه زد آتش رخ او جان مرا سوخت

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۴۰۷

شمعی که ز سوز دل گرمش خبری هستزان است که با عاشق خویشش نظری هست

سعدی شیرازی

بخش ۴ - حکایت

یکی را تب آمد ز صاحبدلانکسی گفت شکر بخواه از فلان

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۴۰۸

ناله من جان غم پرورد می داند که چیستزخم دل سخت است صاحب درد می داند که چیست

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۴۰۹

نیست کس خورشید من کو درد پرورد تو نیستدر زمین و آسمان یکذره بی درد تو نیست

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۴۱۰

ساقی که یار ما بود اغیار را چه بحثجایی که گل حریف شود خار را چه بحث

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۴۱۱

سوختیم از غم و این آتش پنهان همه هیچهمه داغیم ز خوبان و بر ایشان همه هیچ

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۴۱۲

نصیب ما نشد از وصل یار جز غم هیچبوعده یی ز دهانش خوشیم آنهم هیچ

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۴۱۳

معلم را بگو فریاد از آن شوخز شوخی کشت شهری داد از آن شوخ

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۴۱۴

دوش از دیرم ملک در حلقه او را بردناگه آن بت پیش چشمم آمد آنها باد برد

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۴۱۵

مسکینی ما را نتوان شرح و بیان کردمسکین تر از آنیم که تقریر توان کرد

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۴۱۶

آن آفتاب حسن سحر میل باده کردصبح سعادتم در دولت گشاده کرد

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۴۱۷

وصل تو گر زمانه نصیب رقیب کردشکر خدا که درد تو ما را نصیب کرد

سعدی شیرازی

بخش ۵ - حکایت در مذلت بسیار خوردن

چه آوردم از بصره دانی عجبحدیثی که شیرین تر است از رطب

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۴۱۸

ساقیا می ده که صبر و عشق مهجور از همندعشق خرمن سوز و عقل خوشه چین دور از همند

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۴۱۹

مستان تو گر باغ و بهاری طلبیدنداز درد سر خلق کناری طلبیدند

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۴۲۰

آب حیات کس بجز از جرعه کش نخوردهرکس که توبه ز می آب خوش نخورد

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۴۲۱

خوبان که همچو شمع ز نور آفریده اندسر تا قدم چراغ دل و نور دیده اند

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۴۲۲

رسید یار و دلم بی قرار خواهد کردفغان که گریه مرا شرمسار خواهد کرد

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۴۲۳

از روزگار تیره دلم بر غبار چندروزم سیاه شد ستم روزگار چند

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۴۲۴

سفید موی و سیه نامه از گنه تا چندچو نامه روی سفید و درون سیه تاچند