گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی

شمارهٔ ۲۳

گفتم که چو فتنه چشم تو خفته بهستوز سرد سخن لعل تو ناسفته بهست

جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی

شمارهٔ ۲۴

شیرین سخنم گرچه لطیف و نیکوستهم می نرهد ز طعنه دشمن و دوست

جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی

شمارهٔ ۲۵

بادم که وجود من بجز زحمت نیستخاکم که مرا به نزد تو حرمت نیست

جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی

شمارهٔ ۲۶

در عشق اگر به زور و زر کار نکوستدر کیسه مرا زر است و در دل نیروست

جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی

شمارهٔ ۲۷

آن یار جفا جوی وفادار شدستکامروز مرا ز دل خریدار شدست

جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی

شمارهٔ ۲۸

گفتی که دلم به وصل تو شاد و کش استمیلم همه سوی آن دل درد کش است

جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی

شمارهٔ ۲۹

صبر از دل ریش من همی بگریزدبا دیده من خواب همی نامیزد

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۱۸۱

باد آمد و بوی عنبر آوردبادام شکوفه بر سر آورد

جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی

شمارهٔ ۳۰

ای وصل تو شایسته چو عمر جاویدوی در دل من غم تو شیرین چو امید

جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی

شمارهٔ ۳۱

آن سنبل پست پر ز تابش نگریدوان نرگس مست نیم خوابش نگرید

جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی

شمارهٔ ۳۲

دانی سخنت شکسته چون می آیدیا حرف زبان تو زبون می آید

جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی

شمارهٔ ۳۳

گفتم چو خطت برنگ موی تو شوداو آفت این روی نکوی تو شود

جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی

شمارهٔ ۳۴

خط تو گرش کسی بخط میخوانداو خود نه خطست او غلط میخواند

جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی

شمارهٔ ۳۵

گفتم می خوشگوار پیش آور زودگفتا شب آدینه نخواهی آسود

جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی

شمارهٔ ۳۶

گفتم سخنی با تو و بد گفتم بدتالاجرم از تو گشت یک دردم صد

جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی

شمارهٔ ۳۷

زلفی که بر او بند و گره باشد صدمحتاج گره زدن چرا باشد خود

جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی

شمارهٔ ۳۸

کار تو همه سرکشی و ناز بودوین کبر زوال حسنش انباز بود

جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی

شمارهٔ ۳۹

هجران تو از دو چشم من خواب ببردبی آب دو چشمت از رخم آب ببرد

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۱۸۲

زنده شود هر که پیش دوست بمیردمرده دلست آن که هیچ دوست نگیرد

جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی

شمارهٔ ۴۰

گفتم که مرا چشم تو می پست کندگو جور کند بر من و پیوست کند

جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی

شمارهٔ ۴۱

زان غالیه دان کزاو دلم خون آیدچندین سخن نغز برون چون آید

جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی

شمارهٔ ۴۲

جایی که غمت بقصد جان برخیزددل را چه زیان گر از میان برخیزد

جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی

شمارهٔ ۴۳

دردا که دلم زهجر خون خواهد شدکارم ز فراق سرنگون خواهد شد

جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی

شمارهٔ ۴۴

حسن تو اگر چه خیمه بر ماه زندور عشق تو بر عقل همی راه زند