گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۳۴

بعد مرگم زاغ چون هر پاره جایی افکنددیده ام باشد بکوی دلربایی افکند

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۳۵

چون گل روی تو را آتش می تاب دهدعارض پر عرقت چشم مرا آب دهد

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۳۶

مرا حیات ابد از لبت هوس باشدکه می گر آب حیات است یک نفس باشد

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۳۷

شیوه خوبی لیلی همه کس چون داندحالتی هست جز از حسن که مجنون داند

سعدی شیرازی

بخش ۲ - گفتار اندر فضیلت خاموشی

اگر پای در دامن آری چو کوهسرت ز آسمان بگذرد در شکوه

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۳۸

خط دمید از رخ او کار بلا بالا شدیارب این فتنه پنهان ز کجا پیدا شد

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۳۹

کی بمن وصل چنین غایه مویی برسدراضیم گر بمن سوخته بویی برسد

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۴۰

چشم صاحبدل نظر چون بر رخ گل می کنداز جمال گل قیاس حال بلبل می کند

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۴۱

هرکه شد سامان طلب پیوسته دردسر کشدوقت آن دیوانه خوش کش دردسر کمتر کشد

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۴۲

عجب که شمع شبی در سرای من سوزدمن آن نیم که کسی از برای من سوزد

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۴۳

نه آه از جان زار من برآمدکه دود از روزگار من برآمد

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۴۴

زد جامه چاک و سینه صافی چو مه نمودگویی شکافت ابر و مه چارده نمود

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۴۵

چشم زناز یوسفش سوی پدر نمی فتدناز ببین که بر پدر چشم پسر نمی فتد

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۴۶

گر مست تو آهی ز سر درد برآرداز خاک تن مدعیان گرد برآرد

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۴۷

گویند شب جمعه مخور می که غم آرداین هیچ تعلق به شب جمعه ندارد

سعدی شیرازی

بخش ۳ - حکایت سلطان تَکِش و حفظ اسرار

تکش با غلامان یکی راز گفتکه این را نباید به کس باز گفت

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۴۸

ز آشنایی من کاخرش جدایی بودجدا ز جان شده ام این چه آشنایی بود

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۴۹

او که از دیده خونابه چکانم نرودنرود یک نظر از دیده که جانم نرود

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۵۰

سوی که روم من که دلم سوی تو باشدروی که ببینم که به از روی تو باشد

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۵۱

دلا ز تخت سلیمان کسی چه یاد داردکه عاقبت ببرد باد آنچه باد آرد

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۵۲

بهر جان قصد تو گر بر دل مجروح بودجان به شکرانه دهد هر که سبکروح بود

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۵۳

عیسی گذاشت دنیا قارون اسیر او شدآن بر فلک برآمد این در زمین فرو شد

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۵۴

گر نه چاه دقنت عقل زره می فکندجان من یوسف دل را که به چه می فکند

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۵۵

هر که آگه ز دل سوخته من باشدبخدا رحم کند گر همه دشمن باشد