گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۱۲

نه هر دل کز نوا دم زد قبول دلنواز افتدسر محمود میباید که در پای ایاز افتد

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۱۳

ز بسکه گرد رهت جان عاشقان داردنسیم کوی تو پیوسته بوی جان دارد

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۱۴

سر من اگر نشانی ز در کنشت داردچکنم کسی چه داند که چه سرنوشت دارد

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۱۵

عاقبت داغ دل ما بدوا هم برسدوین کدورت که تو بینی بصفاهم برسد

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۱۶

دلم از شوق او مصحف چو بهر فال بگشایدبرویم مژده وصلش در اقبال بگشاید

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۱۷

گرم چو شمع برد یار سر چه خواهد شدبغیر از آن که بمیرم دگر چه خواهد شد

سعدی شیرازی

بخش ۱۵ - حکایت در معنی آسانی پس از دشواری

شنیدم ز پیران شیرین سخنکه بود اندر این شهر پیری کهن

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۱۸

دل کارزوی وصل تو در سینه او بودتیغ تو کلید در گنجینه او بود

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۱۹

محرومی ما جز گنه بخت نباشدورنی دل کس نیز چنین سخت نباشد

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۲۰

گفتم ار عاشق شوم گاهی غمی خواهم کشیدمن چه دانستم که بار عالمی خواهم کشید

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۲۱

گفتم که جان قربان کنم آن مه چو مهمان در رسدجان خود کجا ماند دمی کآن آفت جان در رسد

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۲۲

کلک قضا که صورت ابروی او کشیدمدی ز مشک بر سر آهوی او کشید

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۲۳

دل از غم زار و یارش صحبت اغیار می بایدهلاک جان عاشق را همین در کار می باید

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۲۴

بر من از دورش به نوبت ساغر می می رسدنوبت ما یارب از دور فلک کی می رسد

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۲۵

شاید که پرده زان رخ باد صبا گشایدروی گشاده او کار مرا گشاید

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۲۶

جایم بروز واقعه پهلوی او کنیداو قبله من است رخم سوی او کنید

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۲۷

دلی که شاد ز وصل تو دیر دیر شودبه یک نظر که به بیند ترا چه سیر شود

سعدی شیرازی

بخش ۱ - سر آغاز

سخن در صلاح است و تدبیر و خوینه در اسب و میدان و چوگان و گوی

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۲۸

چون ننالم که ز عشقم همه بیداد رسدبجز از ناله زارم که به فریاد رسد

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۲۹

اطیفه عجب از غمزه نرگست دادندکه عالمی کشد و خاطری برنجاند

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۳۰

خوشم به هجر تو گر وصل صد حضور آردکه این صفای دل افزاید آن غرور آرد

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۳۱

صید آن شوخم که هرگه بزم عشرت می نهدزلف بر رخ می گشاید دام صحبت می نهد

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۳۲

سر به جای پای در میخانه می باید نهادجای مردان را قدم مردانه می باید نهاد

اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۳۳

نصیب کوهکن از وصل دوست چون باشدکه سنگ تفرقه اش کوه بیستون باشد