گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

صفای اصفهانی

شمارهٔ ۳۰

بسکه شدم سالها معتکف کوی دوستکس ندهد امتیاز روی من از روی دوست

صفای اصفهانی

شمارهٔ ۳۱

دو چشم او که ندانم فرشته یا که پریستبخواب رفت و مرا در بدن تب سهریست

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۱۹۴

شب عاشقان بی دل چه شبی دراز باشدتو بیا کز اول شب در صبح باز باشد

صفای اصفهانی

شمارهٔ ۳۲

دلی که زیر پر باز زلف دلبر نیستاگر بساعد شاهست باز کش پر نیست

صفای اصفهانی

شمارهٔ ۳۳

تا شد دل من معتکف دار حقیقتپی برد درین دار باسرار حقیقت

صفای اصفهانی

شمارهٔ ۳۴

نشین بچشم من از خاک رهگذر ایدوستتو سرو نازی و ماء/وای سر و بر لب جوست

صفای اصفهانی

شمارهٔ ۳۵

آمد از میکده بیرون پسری جام به دستطره اش غالیه افشان و لبش باده پرست

صفای اصفهانی

شمارهٔ ۳۶

ما را که تن ز ساحل دریای جان گذشتمحصول دل ز حاصل دریا و کان گذشت

صفای اصفهانی

شمارهٔ ۳۷

ما گدای در فقریم و فلک بنده ماستآفتاب آینه اختر تابنده ماست

صفای اصفهانی

شمارهٔ ۳۸

شمس حقیقت از افق جان پدید شدجان نیز شد نهفته و جانان پدید شد

صفای اصفهانی

شمارهٔ ۳۹

قومی بگرد کوی فنا راهبر شدندبر چشم دل کشیده و صاحب نظر شدند

صفای اصفهانی

شمارهٔ ۴۰

تن ویرانه ام از لطف عمارت کردندخوبرویان که دل شیفته غارت کردند

صفای اصفهانی

شمارهٔ ۴۱

من پر کاه و غم عشق همسنگ کوه گران شددر زیر این بار اندوه و ای دل مگر می توان شد

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۱۹۵

از تو دل برنکنم تا دل و جانم باشدمی برم جور تو تا وسع و توانم باشد

صفای اصفهانی

شمارهٔ ۴۲

باز دل زیر غم عشق چنانست که بودبار این خسته همان کوه گرانست که بود

صفای اصفهانی

شمارهٔ ۴۳

گر عشق رفیق راه من گرددخار ره من گل و سمن گردد

صفای اصفهانی

شمارهٔ ۴۴

بشری دل من کامشب یار آید و جان بخشدآن زندگی باقی بر مرده روان بخشد

صفای اصفهانی

شمارهٔ ۴۵

کی باشد آن بت آشنا گرددگردون بمراد کام ما گردد

صفای اصفهانی

شمارهٔ ۴۶

سالها بود دلم آینه روی تو بودخانه آیینه دل از خم ابروی تو بود

صفای اصفهانی

شمارهٔ ۴۷

کسی که بنده عشقست جاه را چه کندمقیم خلوت خورشید ماه را چه کند

صفای اصفهانی

شمارهٔ ۴۸

مرا دلی ست که جان را به سر چه ها آورددهم بباد که پیغام آشنا آورد

صفای اصفهانی

شمارهٔ ۴۹

جهان و هر چه در او هست پیش مردم رادبود بساط سلیمان که هست در کف باد

صفای اصفهانی

شمارهٔ ۵۰

بر دلم دوش دری از حرم راز گشودبسته بود این در اقبال بمن باز گشود

صفای اصفهانی

شمارهٔ ۵۱

اگر آن مرغ که رفت از بر من باز آیدباز بشکسته پر روح به پرواز آید