گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

صفای اصفهانی

شمارهٔ ۸

گذشت درگه شاهی ز آسمان سرماکه خاک درگه درویش تست افسر ما

صفای اصفهانی

شمارهٔ ۹

ما رهرو فقریم و فنا راهبر مابی خویشتنی کو که شود همسفر ما

صفای اصفهانی

شمارهٔ ۱۰

تجلیگه خود کرد خدا دیده ما رادرین دیده درآیید و ببینید خدا را

صفای اصفهانی

شمارهٔ ۱۱

پس دیوار تن بر شده ماهیست عجببمنش با نظر لطف نگاهیست عجب

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۱۹۲

گر آن مراد شبی در کنار ما باشدزهی سعادت و دولت که یار ما باشد

صفای اصفهانی

شمارهٔ ۱۲

باز دل را دست جان آمد به دستطره آن دل ستان آمد به دست

صفای اصفهانی

شمارهٔ ۱۳

بغیر خاک سر کوی دل پناهی نیستبجز گدای در فقر پادشاهی نیست

صفای اصفهانی

شمارهٔ ۱۴

ما و دل گر پاس عشق پرده در خواهیم داشتپرده غیر از جمال دوست بر خواهیم داشت

صفای اصفهانی

شمارهٔ ۱۵

گویند روی یار بکس آشکار نیستدر چشم من که هیچ بجز روی یار نیست

صفای اصفهانی

شمارهٔ ۱۶

سر ملک ز جلالت بر استانه ماستکه امشب آن ملک ملک جان بخانه ماست

صفای اصفهانی

شمارهٔ ۱۷

مملکت شاه عشق جز دل درویش نیستدل بطلب کاینات مملکتی بیش نیست

صفای اصفهانی

شمارهٔ ۱۸

این گونه ماه آسمانستیا روی تو ای بلای جانست

صفای اصفهانی

شمارهٔ ۱۹

رویت همه آتشست و آبستمویت همه حلقه است و تابست

صفای اصفهانی

شمارهٔ ۲۰

من مبتلای عشق و دلم دردمند توستاز پای تا سرم همه صید کمند توست

صفای اصفهانی

شمارهٔ ۲۱

آدمی صورت حقست و خدا را نشناختکه نشد آدمی و صورت ما را نشناخت

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۱۹۳

شورش بلبلان سحر باشدخفته از صبح بی خبر باشد

صفای اصفهانی

شمارهٔ ۲۲

امشب شب قدرست و در میکده بازستتطهیر کن از باده که هنگام نمازست

صفای اصفهانی

شمارهٔ ۲۳

بجهان می ندهم آنچه مرا در سر ازوستکه مرا در سر ازو آنچه جهان یکسر ازوست

صفای اصفهانی

شمارهٔ ۲۴

ما را دلیست بسته بزنجیر موی دوستسودایی دیارم و سر گرم کوی دوست

صفای اصفهانی

شمارهٔ ۲۵

رسید دست من از عشق دل بدولت دوستکه این خرابه بی حد و وصف خانه اوست

صفای اصفهانی

شمارهٔ ۲۶

قدری که زاید از موت اندازه قدر نیستباید ز خویش مردن کاین عمر را قدر نیست

صفای اصفهانی

شمارهٔ ۲۷

کونین ظهور دلبر ماستکس نیست بیار یار تنهاست

صفای اصفهانی

شمارهٔ ۲۸

کدام شه که گدای در سرای تو نیستچگونه شاه تواند شد ار گدای تو نیست

صفای اصفهانی

شمارهٔ ۲۹

اگر ندیدی دریا که جای اندر جوستبمن نگر که دلم جوی آب رحمت اوست