گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

صفای اصفهانی

شمارهٔ ۷۳

چنین شنیدم که لطف یزدان به روی جوینده در نبندددری که بگشاید از حقیقت بر اهل عرفان دگر نبندد

صفای اصفهانی

شمارهٔ ۷۴

یار از پرده برون آمد و جان پیدا شدبرقع از روی برافکند و جهان پیدا شد

صفای اصفهانی

شمارهٔ ۷۵

مرا که رسته ام از گل بهار کی داندمرا که جسته ام از خار خار کی داند

صفای اصفهانی

شمارهٔ ۷۶

روزی که من به دوش فکندم ردای فقرپهلو زدم به ملک جم از کبریای فقر

صفای اصفهانی

شمارهٔ ۷۷

خط غبار تو بر روی چون تجلی طوربه درس عشق تو تفسیر کرده آیه نور

صفای اصفهانی

شمارهٔ ۷۸

ساقیا جان جاودانه بیارصبحدم شد می شبانه بیار

صفای اصفهانی

شمارهٔ ۷۹

ببوستان دلم رست سرو قامت عشققیام کرد درین بوستان قیامت عشق

صفای اصفهانی

شمارهٔ ۸۰

سحر به بام دل من زدند نوبت عشقدل فسرده من تازه شد به دولت عشق

صفای اصفهانی

شمارهٔ ۸۱

جان و دل و دین و رگ و پوست عشقدر همه شیا بتکاپوست عشق

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۱۹۹

تا حال منت خبر نباشددر کار منت نظر نباشد

صفای اصفهانی

شمارهٔ ۸۲

چرخ دو تا گشته و یکتاست عشقیک اثرست و همه اشیاست عشق

صفای اصفهانی

شمارهٔ ۸۳

ساقی جان بجام من ریخت می مدام دلگشت ز پای تا سرم مست مدام جام دل

صفای اصفهانی

شمارهٔ ۸۴

ویرانه تن را بود گنجینه جان در بغلاسکندرست این خاک و آب آیینه پنهان در بغل

صفای اصفهانی

شمارهٔ ۸۵

دوشم سروش زد در دولتسرای دلگفتند کیست گفت سروشم گدای دل

صفای اصفهانی

شمارهٔ ۸۶

زد دست سلطان دولت دوش از تجلی در دلشد فتح باب تجلی بر ناظر منظر دل

صفای اصفهانی

شمارهٔ ۸۷

بازوی عشق بنهاد بر دوش ناقه دلباری کزان نشیند تا ناف ناقه در گل

صفای اصفهانی

شمارهٔ ۸۸

باز آی که از غیر تو پرداخته ام دلای سر تو را سینه سودازده منزل

صفای اصفهانی

شمارهٔ ۸۹

راز دار دل و عشقست فنمکی گرفتار هواهای تنم

صفای اصفهانی

شمارهٔ ۹۰

رفت در کسوت درویش که ما نشناسیمما نه آنیم که شه را ز گدا نشناسیم

صفای اصفهانی

شمارهٔ ۹۱

آتش طور و طوی را قبسمنار موسی کف عیسی نفسم

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۲۰۰

چه کسی که هیچ کس را به تو بر نظر نباشدکه نه در تو باز ماند مگرش بصر نباشد

صفای اصفهانی

شمارهٔ ۹۲

ما جهانجوی و جهانبان دلیمرسته از مملکت آب و گلیم

صفای اصفهانی

شمارهٔ ۹۳

یار می آید مرا همواره از هرسو به چشمآنچنان پیدا که ناپیداست غیر از او به چشم

صفای اصفهانی

شمارهٔ ۹۴

بدل نه تاب که تا درد عشق چاره کنمبتن نه جامه که از دست درد پاره کنم