گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۵۹

تو چون هرگز غمی از خاطرم بیرون نمی کردیدریغا دم به دم درد و غمم افزون نمی کردی

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۶۰

خوشم که با لب او آشنا نشد سخنیکیم که رنجه کند لب به حرف همچو منی

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۶۱

آفت صد دودمانی آتش صدخرمنیساده لوحی بین که گویم دشمن جان منی

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۱

ای خداوندی که پیر چرخ با چندین چراغخاک پایت را طلبکارست بهر توتیا

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۲

رغبت به استخوان کسی کم کند سگشترسد که بو کند به غلط استخوان ما

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۲۹۴

آمد گه آن که بوی گلزارمنسوخ کند گلاب عطار

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۳

هرگز نبرد خاطر خوش ره به سوی مااز باده تر نکرد گلویی سبوی ما

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۴

خسرو ارباب دانش سرو اهل هنرای به استقلال در ملک سخن مالک رقاب

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۵

سرور ارباب همت خسرو اهل هنرای به استقلال در ملک کرم مالک رقاب

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۶

ای سیدی که نور سیادت ز روی تورخشد چنان که از تتق صبح آفتاب

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۷

ای افصح زمانه فصیحی که عقل کلامروز با تو زبده ایران کند خطاب

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۸

صاحبا شد مدتی تا شاهدان فکرتتاز طلبکاران خود دارند رخ اندر نقاب

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۹

خواجه آمد از سفر رفتم به قصد دیدنشخادمان گفتند نزد خواجه کس را بار نیست

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۱۰

وسواسی نظیر تو ای شیخ ساختهباور مکن که در همه شیخ و شاب هست

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۱۱

حسبتالله به سست ای میر با من دوستیچند گرمی های بی موقع دلم را خون کند

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۱۲

گمان برم که مگر سر بر آسمان سودمسرم شبی که بر آن خاک آستان آید

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۲۹۵

خفتن عاشق یکیست بر سر دیبا و خارچون نتواند کشید دست در آغوش یار

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۱۳

گفتی که پلی بسازی از بهر خدااز بهر خدا نه بلکه از بهر نمود

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۱۴

عزیزی گفت با من دوش کای سلطان سوداگرچرا با این قدر سامان به جنت متهم باشد

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۱۵

می دهند از شوق آن رخساره جان از بهر آنروز و شب خورشید و مه در خانه روشن کردنند

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۱۶

شاید که دیرتر کند از سینه ام گذرخواهم که ناوکت همه بر استخوان خورد

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۱۷

ز رویش بر فلک عکسی یست خود کی مثل او باشدنه چون خورشید باشد عکس خورشیدار در آب افتد

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۱۸

نشود شاد دل از وعده وصل تو مگرداند این را که به این وعده وفا نتوان کرد

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۱۹

هزار چشم درفشان و دامن پرورتبارک الله شد طرفه نکته روشن