گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۴۲

وصل بیش از هجر جان سوزد نبینی عندلیبدر خزان خاموش باشد در بهار افغان کند

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۲۹۸

شرط است جفا کشیدن از یارخمر است و خمار و گلبن و خار

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۴۳

چو بستم دیده دید از رخنه مژگان نظر رویشچو آن مرغی که از چاک قفس بیند گلستان را

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۴۴

داده ام ایمان به کفر زلف آن ترسابچهوه کزین سودا چه منت ها دگر بر دین نهم

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۱

منع سودی نکند کاش نصیحت گر ماگر تواند ببرد تیرگی از اختر ما

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۲

به گریه چشم تهی کی کند دل ما راتهی به گریه نکردست ابر دریا را

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۳

غصه ی عالم نصیب جان ناشاد من استمحنت روی زمین در محنت آباد من است

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۴

کسی که چشم مرا ابر نوبهار گرفتچو دید گریه ی من راه اعتذار گرفت

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۵

کسی نگفت که از شعله سوختن عیب استولی ز خار و خسی بر فروختن عیب است

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۶

به دشمنش نظر است به دوستان کین استکسی نیافت که او را چه رسم و آیین است

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۷

من سیه بختم نه تنها چرخ با من دشمن استتا تو را دیدم مرا هر موی بر تن دشمن است

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۲۹۹

ای صبر پای دار که پیمان شکست یارکارم ز دست رفت و نیامد به دست یار

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۸

نه جز توام دگری در دل خراب گذشتنه بر زبان سخن کس به هیچ باب گذشت

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۹

باز از انجمن آن انجمن آرا برخواستآنچنان خواست که فریاد زدلها برخواست

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۱۰

یک نظر دیدم و دل با نیش مژگان خوگرفتیک تبسم کرد و سر با ترک سامان خوگرفت

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۱۱

دل غمین بستاند که جان شاد دهدفلک فریب دهد هرکه را مراد دهد

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۱۲

میان ما و دل یارب چرا این ماجرا باشددو کس نادیده هم را در میان کلفت چرا باشد

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۱۳

اگر نبیند سوی من ساقی چه سود ار می دهدنشاء نظاره آن چشم را می کی دهد

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۱۴

دل همان غمناک و شد در عشق چشم من سفیدخانه تاریک است و از مهر رخش روزن سفید

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۱۵

به رنج از ناله ای کردم کسی که بی سبب نالدمکن منع دلم از ناله کین بلبل عجب نالد

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۱۶

بس که در کوی تو چشمم گریه بسیار کردخون دل دیدم روان چندان که در دل کار کرد

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۱۷

دل ترک عشق آن بت دلجو نمی کندمن ترک عشق می کنم و او نمی کند

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۳۰۰

یار آن بود که صبر کند بر جفای یارترک رضای خویش کند در رضای یار

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۱۸

آن که بی پرواییش هردم مرا رسوا کندکاش از رسوایی خود اندکی پروا کند