گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۴۱

خوشا دلی که اثیرش کند تمناییخوشا سری که توان کرد صرف سودایی

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۴۲

خوب نبود آشنایی با بدان خوب مراطالب غیری نباید بود مطلوب مرا

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۴۳

باز عشقش تازه کرد از نو دل افسرده راآری آتش آب حیوان است شمع مرده را

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۴۴

دوش در بزم که بی روی تو خون بود شرابکرد یاد دهنت شد دهن جام پر آب

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۴۵

تو نخل حسنی و جز ناز و فتنه بار تو نیستکدام فتنه که در چشم پرخمار تو نیست

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۴۶

دل ها اسیر کرد و گره بر جبین نزدکس راه دل به خوبی این نازنین نزد

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۴۷

ای که در هجرت شکیبایی ز دل ها می رودهیچ می دانی که بی رویت چه بر ما می رود

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۳۰۳

پروانه نمی شکیبد از دورور قصد کند بسوزدش نور

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۴۸

از تحمل های من بر من تغافل می کندهرچه با من می کند صبر و تحمل می کند

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۴۹

نگویم حال خود از حال من گو بی خبر باشدبه بی دردان بیان درد دل درد دگر باشد

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۵۰

در حشر گر از زلف تو بویی بمن آیدبرخیزم از آن پیش که جان سوی من آید

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۵۱

دوش چشم ساغر سرشار و خونم باده بودآن چه دل می خواست از اسباب عیش آماده بود

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۵۲

چون خون خورم بناله میلم زیاده باشدبی نغمه خوش نباشد جایی که باده باشد

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۵۳

عمریست که دل راه به دلدار نداردبار از دلم و دل خبر از یار ندارد

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۵۴

بس که بر دیوار و در هر لحظه افتد عکس داغشب که شد در خانه ام صد جای می سوزد چراغ

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۵۵

رخت چون دیوانگان صحرا به صحرا می کشمعشق می گوید سفر کن رخت هرجا می کشم

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۵۶

بی تو من هرجا که یک ساعت نشیمن کرده امناله خیزد سال ها از بس که شیون کرده ام

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۵۷

ای دل من و آزادی ازین زمزمه بس کناندیشه یی از طعنه ی مرغان قفس کن

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۳۰۴

آن کیست که می رود به نخجیرپای دل دوستان به زنجیر

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۵۸

باز خوش اسباب رسوایی مهیا کرده ایاین گرفتاران نو را خوب پیدا کرده ای

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۵۹

شادکی گردم اگر درد دلم گوش کنینشنوی به که کنی گوش و فراموش کنی

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۶۰

گرفتارم میان چین زلف و چین ابروییچون آن کشتی که هردم می رباید بادش از سویی

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۱

ای خضر بیابان کلام حکماممتاز ز اهل فضل چون گل زگیا

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۲

زلف و رخ یار مبتلا داشت مراهر یک مفتون خویش پنداشت مرا