گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۱۵۶

ای دل که ز چاک سینه بگریخته ایوز بهر خلاص حیله انگیخته ای

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۳۲۰

یاری به دست کن که به امید راحتشواجب کند که صبر کنی بر جراحتش

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۱۵۷

از من برگشت یار من بی سببیپر کرد ز خون کنار من بی سببی

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۱۵۸

ای چشم مرا چشم گهربار از پیدارد چشم تو چشم بسیار از پی

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۱۵۹

رفتی رفتی از دل پر خون رفتیاز غمکده سینه محزون رفتی

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۱۶۰

در دایره اهل هوس جا کردیکردی چندان که خویش رسوا کردی

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۱۶۱

ظاهر بینان که دم زنند از یاریزنهار که یار خویششان نشماری

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۱۶۲

ای خواجه مکن فخر به مال دگریعیب ست توانگری به مال دگری

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۱۶۳

روزی که برغم چرخ مهمان منیآباد کن کلبه ویران منی

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۱۶۴

از سینه خیال قد آن سروسهیچون رفت ای اشک زحمت من چه دهی

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۱۶۵

من کرده ام از هر مژده یی دریاییاو ساخته بزم غیر را مأوایی

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۳۲۱

آن که هلاک من همی خواهد و من سلامتشهر چه کند ز شاهدی کس نکند ملامتش

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۱

نفس از لب به سوی سینه برگردید و دانستمکه او را با خیال روی جانان الفتی باشد

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۲

مژده وصل تو در گوش و بنا بر عادتدیده اسباب شب هجر مهیا می کرد

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۳

غفلت مردم به بین کز مصر بوی پیرهنتا به کنعان رفت و جز یعقوب کس

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۴

تقلید طرز بلبل و پروانه ننگ ماستبی شمع بال سوخته بی دام بسته ایم

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۵

گوش سوی حرف من از رحم جانانم نکردخواست داند درد من دانست و درمانم نکرد

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۶

نمی دانم سرشکم تا یکی خون در جهان باشداز آن ترسم که راه ناله ام بر آسمان بندد

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۷

مشام گیرم و در گلستان روم ترسمکه با نسیم گل آمیخته شود بویش

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۸

زهی ز زلف کج است زخم مشکپناه برده ز روی تو هم به روی تو نور

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۹

از من خبر ندارد با آن که درویشجا کرده ام به سان خیال اندر آینه

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۱۰

پیش قدرت لاف زد روزی ز رفعت آسمانوین زمان از شرم نتواند که سر بالا کند

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۳۲۲

خجل است سرو بستان بر قامت بلندشهمه صید عقل گیرد خم زلف چون کمندش

ابوالحسن فراهانی

شمارهٔ ۱۱

به داغ تازه دلم را سر دگر باشدعزیزتر بود آن گل که تازه تر باشد