گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۳

به هر گلشن که بینم مبتلایی رو نهم آنجاز داغش آتشی افروزم و پهلو نهم آنجا

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۴

که تنگ دوخت عفی الله قبای تنگ تو راکه داد زیب دگر سرو لاله رنگ تو را

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۵

شد باز دیده بر رخ نیکوی او مراگلها شکفت در چمن کوی او مرا

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۳۲۵

کس ندیده ست به شیرینی و لطف و نازشکس نبیند که نخواهد که ببیند بازش

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۶

در این چمن چه گلی باز شد به منزل ماکز آن به باد فنا رفت غنچه دل ما

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۷

منور ساختی ای شمع خوبان محفل ما رافروغ مطلع خورشید دادی منزل ما را

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۸

برون خرام و قدم نه رکاب زرین رانگارخانه چین ساز خانه زین را

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۹

وای که تلخ شد دوا بر دل پرگزند مامرگ بود نه زندگی داروی سودمند ما

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۲۰

ز بس که داشتی ای گل همیشه خوار مرانماند پیش کسان هیچ اعتبار مرا

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۲۱

عشقت مدام خون جگر میدهد مرادردی نرفته درد دگر میدهد مرا

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۲۲

نظر بغیر نباشد اسیر بند تو رابناز کس نکشد دل نیازمند تو را

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۲۳

به هر سرچشمه کآن آرام جان زد خرگهی آنجابه عشرت با می و معشوق بنشیند مهی آنجا

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۲۴

عرضه مده به دور گل ساغر لاله گون مراکز می و گل نمی رسد فایده جز جنون مرا

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۲۵

نه هوای باغ سازد نه کنار کشت ما راتو به هر کجا که باشی بود آن بهشت ما را

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۳۲۶

دست به جان نمی رسد تا به تو برفشانمشبر که توان نهاد دل تا ز تو واستانمش

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۲۶

چشم از دو جهان دوخت تماشای تو ما راکرد از همه بیزار تمنای تو ما را

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۲۷

صبح است و جلوه داده مستان پیاله ها راروی از نشاط خندان گل ها و لاله ها را

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۲۸

آنم که سر نمیکشم از خنجر بلادارم ز عشق روی تو سر در سر بلا

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۲۹

در طاعت و عشرت به قرار است دل ماهر جا که رود همره یار است دل ما

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۳۰

که برفروخت به می چهر آفتاب مراکه ساخت تیز بر آتش دل کباب مرا

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۳۱

بسوی من نظر مهر نیست ماه مراهنوز آن غرورست کج کلاه مرا

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۳۲

ساقیا بیدار گردان چشم خواب آلوده راباده نوش و نقل کن دل های خون پالوده را

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۳۳

آنکه به تیزی زبان نرم کند ادیب رانیست گناه اگر کشد عاشق بی نصیب را

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۳۴

بد نمی آید هلاک دوستان خوب مراذره یی میل محابا نیست محبوب مرا