گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۳۵

وبال گشت گل باده بر پلاس مراکه هرکه دید بدی گفت در لباس مرا

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۳۲۷

چون برآمد ماه روی از مطلع پیراهنشچشم بد را گفتم الحمدی بدم پیرامنش

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۳۶

گر به شمشیر جفا پاره کنی سینه ماهمچنان مهر تو ورزد دل بی کینه ما

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۳۷

نخواهد گشت خالی ساغر می شادکامان راچنین مگذار لب تشنه شکست افتاده خامان را

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۳۸

دارد زبون به تیغ زبان طعنه گو مرابستان به خیر ای اجل از دست او مرا

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۳۹

هرگز نظر به کام نیالوده ایم مافارغ نشین حسود که آسوده ایم ما

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۴۰

ای بر دلم ز وعده خام تو داغ هاشب ها در انتظار تو سوزم چراغ ها

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۴۱

چندم خراشی از سخن تلخ سینه راآزار تا کی این دل چون آبگینه را

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۴۲

مدامت چهره گلگون از شراب لاله گون باداترا خوبی و ما را گرمی مهر ت فزون بادا

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۴۳

بسوز ای شمع خوبان عاشق دیوانه خود رامشرف کن به تشریف بقا پروانه خود را

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۴۴

خدا را صاف کن با ما دل بی کینه خود رامدار از خاکسار ان در غبار آیینه خود را

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۴۵

آه که امشب دیده ام خوابی که می سوزد مراخورده ام جایی می نابی که می سوزد مرا

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۳۲۸

رها نمی کند ایام در کنار منشکه داد خود بستانم به بوسه از دهنش

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۴۶

بر دل فزود خال تو داغی دگر مراافروخت از رخ تو چراغی دگر مرا

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۴۷

خراش سینه شد امروز عیش دینه ماچه سنگ بود که آمد بر آبگینه ما

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۴۸

زهی سرسبزی از سرو بلندت تاج شاهی رافروغ از لمعه ی مهر رخت شمع الهی را

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۴۹

آزاد تر از بلبل باغست دل ماکبک قفس کنج فراغست دل ما

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۵۰

مستانه برون تاخته ای توسن کین رابتخانه چین ساخته ای خانه زین را

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۵۱

روزی که تن ز جان شود و جان ز تن جداهر یک جدا ز عشق تو سوزند و من جدا

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۵۲

دلا تا کی هوای گشت باغ و می شود ما راکمند زلف ساقی دام ره تا کی شود ما را

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۵۳

خیز و چراغ صبح کن ماه تمام خویش راساغر آفتاب ده تشنه جام خویش را

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۵۴

در مستان زدم تا حال هشیاران شود پیدانهفتم قدر خود تا قیمت یاران شود پیدا

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۵۵

نشد جز درد و داغ عشق حاصل در سفر ما راکه از هر شهر و یاری ماند داغی در جگر ما را

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۳۲۹

خوش است درد که باشد امید درمانشدراز نیست بیابان که هست پایانش