گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۰۰

دل ببیداد نهادیم عطای تو کجاستما خود از جور ننالیم وفای تو کجاست

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۰۱

دور از تو عمر من همه با درد و غم گذشتعمر کسی چنین به غم و درد کم گذشت

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۰۲

شمع من میل منت امروز چون هر روز نیستوان نگاه گرم و شکر خنده جان سوز نیست

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۰۳

دوا خواهم ز تو ادراکم اینستهلاک آن لبم تریاکم اینست

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۰۴

پیش ما خاطر شاد و دل غمناک یکیستحال آسوده و درد جگر چاک یکیست

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۰۵

به رویم می شوی خندان و چشمم از تو خونریزستدر آب و آتشم می افگنی باز این چه انگیزست

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۳۳۴

قیامت باشد آن قامت در آغوششراب سلسبیل از چشمه نوش

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۰۶

رویم شکفته از سخن تلخ مردمستزهرست در دهان و لبم در تبسمست

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۰۷

فروغ حسن تو از آه سوزناک منستصفای دامن پاکت ز عشق پاک منست

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۰۸

آتشکده دلی که درو منزل تو نیستبتخانه کعبه یی که درو محمل تو نیست

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۰۹

ای دل بیا که نوبت مستی گذشته استوقت نشاط و باده پرستی گذشته است

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۱۰

ترک من جانب صحرا پی نخجیر شدستهر سر موی دگر بر تن من تیر شدست

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۱۱

تا کی بهانه ات بدل بت پرست ماستملزم شویم گر نظرت در شکست ماست

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۱۲

دل بیقرار و دولت دیدار مشکلستگر خود عنایتی نکنی کار مشکلست

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۱۳

عاشقان را در سر شوریده سودا آتشستدر بدن خون نشتر و در دل سویدا آتشست

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۱۴

باز نقاش خزان طرح دگرگون زده استرنگها ریخته درهم که دم از خون زده است

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۱۵

سرو من زلف پریشان بر رخ گلگون شکستبر گل سیراب جعد سنبل مفتون شکست

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۳۳۵

یکی را دست حسرت بر بناگوشیکی با آن که می خواهد در آغوش

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۱۶

آه کان ابروکمان چشم سیاه از ناز بستپرده ی نیلوفری بر نرگس غماز بست

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۱۷

ای آنکه همه سوختنت از پی کامستتا در دل گرمم نرسی کار تو خامست

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۱۸

آمد سحاب و چهره گل ها ز خواب شستنیسان دهان غنچه به مشک و گلاب شست

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۱۹

نیست بیرون و درونم ذره ای خالی ز دوستصورتم آیینه معنی و معنی عین اوست

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۲۰

ما را ز نوبهار گل روی او بس استمد نظر بنفشه خودروی او بس است

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۲۱

دمی که آن گل خندان به قصد خون منستز خوی نازک او نیست از جنون منست